மருண்ட மனமும் இருண்ட பாதையும்

அவருக்கு ஒரு அவசர வேலை நிமித்தம் பக்கத்து ஊருக்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. அந்த ஊருக்குச் செல்ல இரண்டு பாதைகள் உண்டு. ஒன்று, சுற்றிச் செல்லும் நீண்ட பாதை; ஆனால் அது அனைவருக்கும் பரிச்சயமானது. மற்றொன்று, மிக விரைவாகச் சென்றடையக்கூடிய குறுக்கு வழி; ஆனால் சூரியன் மறைந்த பிறகு அந்தப் பக்கம் யாரும் தலை வைத்துப் படுக்க மாட்டார்கள். அந்த அளவுக்கு அது ஒரு வெறிச்சோடிய அமைதியான பாதை.

அந்தி சாயும் வேளை வந்தபோது, அந்த மனிதர் இரண்டு பாதைகளும் பிரியும் இடத்தில் (முச்சந்தியில்) வந்து நின்றார். குறுக்கு வழியில் சென்றால் நேரமாகும் முன் ஊர் போய்ச் சேர்ந்துவிடலாம் என்பது அவருக்குத் தெரியும். ஆனால், அவருடைய உள்ளம் ஏனோ தயங்கியது. "ஒருவேளை ஏதேனும் அசம்பாவிதம் நடந்துவிட்டால்?" - இந்தப் பயம் அவரை ஒரு அடி கூட முன்னால் எடுத்து வைக்க விடவில்லை.

முடிவு எடுக்க முடியாமல் தவித்த அவர், மீண்டும் சீரடி நாதனிடம் ஓடினார். "பாபா! எனக்குப் பாதை தெரியும்; ஆனால் அதில் செல்ல பயமாக இருக்கிறது," என்று தன் மனக் கவலையைக் கொட்டினார்.

பாபா அமைதியாக எல்லாவற்றையும் கேட்டுக்கொண்டார். பிறகு ஒரு கணம் நிமிர்ந்து அவரைப் பார்த்து, "அப்பனே! அந்தப் பாதை மாறிவிட்டதா? அல்லது அந்தப் பாதையைப் பற்றிய உன் எண்ணம் மாறிவிட்டதா?" என்று வினவினார்.

அந்த மனிதர் ஒரு கணம் திகைத்தார். பகல் வேளையில் அதே பாதையில் எத்தனை முறை அவர் பயமில்லாமல் கடந்திருப்பார்! இப்போது மாலை மங்கும் வேளையில் மட்டும் அது ஏன் வேறு பாதையாகத் தெரிகிறது?

பாபா மென்முறுவலோடு தொடர்ந்தார்: "கவனத்துடன் நட; பயத்துடன் அல்ல!"

மீண்டும் அந்த முச்சந்திக்குத் திரும்பினார் அந்த மனிதர். இம்முறை அவர் பயமில்லாமல் அந்தச் சுருக்கமான குறுக்கு வழியைத் தேர்ந்தெடுத்தார். வழியில் விபரீதம் எதுவும் நடக்கவில்லை; எல்லாம் இயல்பாகவே இருந்தது. ஆனால், அவருக்குள் மட்டும் ஒரு பெரிய மாற்றம் நிகழ்ந்திருந்தது. பாதை மாறவில்லை; பயத்தைப் போர்த்தியிருந்த அவருடைய மனம்தான் மாறியிருந்தது!

நீதி: 

பயம் என்பது பெரும்பாலும் நமது எண்ணங்களால் உருவாவது; நிஜமான ஆபத்து அல்ல.

நாம் உண்மையை உள்ளபடி காணும்போது, பயம் தன் பிடியை இழக்கிறது. கற்பனையில் வாழாமல், விழிப்புணர்வுடன் பயணத்தைத் தொடர வேண்டும்.