தெரியாத திருக்கரம்

மாலை நேரத்துச் செவ்வானம் மெல்ல இருண்டு கொண்டிருந்த அந்த வேளையில், எங்கும் ஒரு நிசப்தம் குடிகொண்டிருந்தது. சீரடிி திருத்தலத்தின் தூய காற்றில் பாபாவின் திருநாமம் கீதமாக ஒலித்துக் கொண்டிருந்த சமயம் அது. ஆனால், அன்று அந்த பக்தனின் இல்லத்திலோ ஒரு பெரும் அற்புதம் அரங்கேறப் போவதை எவரும் அறிந்திருக்கவில்லை.

வழக்கம்போல் தன் அன்றாடப் பணிகளில் மூழ்கியிருந்த அந்தப் பக்தன், தன் பச்சிளம் பாலகனை இல்லத்தில் விட்டுச் சென்றிருந்தான். பொழுது புலர்ந்து, மதியமும் கடந்து, மாலைப் பொழுது வரை சாதாரணமாகவே நகர்ந்தது. விதி தன் விளையாட்டைத் துவங்கும் வரை அங்கே எந்த ஒரு விபரீதத்தின் அறிகுறியும் தென்படவில்லை.

அப்பாவியான அந்தச் சிறுவன், வீட்டின் வெளிமுற்றத்தில் விளையாடிக் கொண்டிருந்தான். மழலையின் உள்ளத்திற்கு ஆபத்தின் விபரீதம் தெரியுமா என்ன? ஒரு கண நேர கவனச்சிதறல்! அந்தப் பாலகன் விளையாட்டுக் களிப்பில் மெல்ல நகர்ந்து, பேராபத்து நிறைந்த ஒரு பகுதியை நோக்கிச் செல்லத் துவங்கினான். அந்தோ பரிதாபம்! அவசரத்திற்கு அங்கே அவனைத் தடுத்து நிறுத்த, பெற்றவளோ மற்றவரோ எவருமே அருகில் இல்லை! இன்னும் ஓரடி எடுத்து வைத்தால் பெரும் விபரீதம் என்ற கட்டம் வந்தது.

ஆனால், என்ன ஆச்சரியம்!

காலனின் தூதுவன் போல் நின்ற அந்த ஆபத்தின் எல்லையைச் சிறுவன் தொடும் அந்த விநாடியில், அவன் சட்டென்று அப்படியே ஸ்தம்பித்து நின்றான்! ஏதோ ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத மகாசக்தி, அவனது பிஞ்சுத் தோள்களைப் பின்னோக்கிப் பிடித்து இழுத்தது போல அவன் அப்படியே நின்றான். அந்த அத்ரிச்ய அஸ்தத்தின் (கண்ணுக்குத் தெரியாத திருக்கரத்தின்) ஸ்பரிசத்தை உணர்ந்தானோ என்னவோ, அந்தப் பாலகன் சட்டென்று தன் பாதையை மாற்றிக் கொண்டு, தான் விளையாடிய பழைய இடத்திற்கே துள்ளிக்குதித்து ஓடி வந்தான்.

வீட்டில் இருந்தவர்கள் எவரும் அந்தச் சமயத்தில் இந்த அதிசயத்தைக் கவனிக்கவில்லை. ஆனால், சற்று நேரத்திற்குப் பிறகுதான், அந்தப் பிள்ளை எவ்வளவு பெரிய ஆபத்தின் விளிம்பிலிருந்து உயிர் தப்பியிருக்கிறான் என்ற உண்மை அவர்களுக்கு உறைத்தது! அதைக் கேட்டு அந்த பக்தனின் நெஞ்சம் பதறியது; உடல் நடுங்கியது; கண்கள் பனித்தன.

தன் நெஞ்சில் எழுந்த அந்தத் தீராத தவிப்போடும் பயத்தோடும், அவன் ஓடோடி வந்து ஜகத்குரு சாய் பாபாவின் திருவடிகளில் வீழ்ந்தான். தன் இல்லத்தில் நடந்த அந்தப் பயங்கரமான சம்பவத்தைப் பற்றிக் கூறி, கண்ணீர் மல்க நின்றான்.

எல்லா உலகங்களையும் காத்து ரட்சிக்கும் அந்த உத்தம புருஷர், புன்னகை பூத்த திருமுகத்தோடு அவனைக் கனிவோடு நோக்கினார். பத்மநாபனின் திருக்கரங்கள் போன்ற தன் கைகளை உயர்த்தி, மிகச் சாதாரணமாக, ஆனால் கம்பீரமான குரலில் அருளினார்:

"நான் இங்கிருக்கும் போது உனக்கு ஏன் பயம்?"

அதற்கு மேல் அங்கே எந்த விளக்கமும் தரப்படவில்லை; ஆரவாரமான அற்புதங்களின் வர்ணனைகளும் இல்லை. ஆனால், அந்தப் பரம்பொருளின் வார்த்தைகளே அந்தப் பக்தனுக்குப் பேரமைதியைத் தந்தன. கண்ணுக்குத் தெரியாத அந்தத் திருக்கரம் தன்னை எப்படிக் காத்தது என்பதை அவன் புரிந்து கொண்டான். கண்ணுக்குப் புலப்படாத அந்தப் பேரருளை, உலகிற்குப் பறைசாற்றிக் காட்ட வேண்டிய அவசியம் தான் என்ன?

நீதி:

பாதுகாப்பு என்பது எப்போதும் நம் கண்களுக்கு முன்னால் தோன்றுவதில்லை; அதற்காக அது நம்முடன் இல்லை என்று அர்த்தமாகாது.