பசிக்குண்டோ பாகுபாடு

மதிய வேளை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. சூரியன் தலைக்கு நேரே வந்து தகித்துக் கொண்டிருந்தாலும், ஷீரடியின் அந்த மசூதி முற்றத்தில் கூடியிருந்த கூட்டத்தைப் பார்த்தால், அவர்களுக்கு அந்த உஷ்ணம் ஒரு பொருட்டாகவே தெரியவில்லை. எங்கெங்கோ இருந்தெல்லாம் மக்கள் வந்திருந்தார்கள்; பட்டுப் பீதாம்பரம் உடுத்திய சீமான்களும் இருந்தார்கள், கையில் ஓடு ஏந்திய ஏழைகளும் இருந்தார்கள். முன் பின் தெரியாத அந்நிய முகங்களுக்கு நடுவே, நித்தமும் பாபாவைத் தரிசிக்கும் பழக்கமான முகங்களும் தென்பட்டன.

அன்று பாபாவே சமையல் செய்யும் திருநாட்களில் ஒன்று! அங்கே ஒரு பிரம்மாண்டமான அண்டா நெருப்பின் மேல் அமர்ந்திருந்தது. பாபா அந்த அண்டாவிற்கு அருகே அமர்ந்து, நிதானமாகத் துழாவிக் கொண்டிருந்தார். சில சமயம் நீண்ட கரண்டியால் துழாவுவார்; சில சமயம், ஆச்சரியப்படும்படியாகத் தம்முடைய வெறும் கையையே அந்தத் திகுதிகுவென எரியும் அண்டாவிற்குள் விட்டுத் துழாவுவார்! அந்தத் தீய்க்கும் அக்னிக்கு, பாபாவின் திருக்கரங்களைச் சுடும் தைரியம் ஏது?

யாரிடமும் அவர் பெயர் கேட்கவில்லை; ஊர் கேட்கவில்லை. "நீ யார்?" என்ற கேள்விக்கே அங்கே இடமில்லை. உணவு தயாரானதும், அந்தச் சீரடி நாதனே நேரில் நின்று பரிமாறத் தொடங்கினார்.

அங்கே அரங்கேறிய காட்சிதான் எத்தனை விந்தையானது! ஒரு பெரும் செல்வந்தரும், ஒரு பரதேசியும் தோளோடு தோள் உரசி அமர்ந்திருந்தார்கள். ஒரு பிஞ்சுக் குழந்தையும், தள்ளாத வயதுடைய ஒரு மூதாட்டியும் ஒரே பந்தியில் அமர்ந்து அந்தப் பிரசாதத்தை உண்டார்கள். அங்கே தனித்தனி வரிசைகள் இல்லை; உயர்வு தாழ்வு என்ற பேதங்கள் இல்லை. அங்கே இருந்தது இரண்டுதான் - ஒன்று பசி தீர்க்கும் அன்னம், மற்றொன்று மனங்களை இணைக்கும் மகா மௌனம்!

இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஒருவருக்கு ஏனோ ஒரு சந்தேகம் தட்டியது. அவர் பாபாவை நெருங்கி, "பாபா! ஏன் இப்படி எல்லோரையும் சமமாக நடத்துகிறீர்கள்? உயர்ந்தவர், தாழ்ந்தவர் என்று ஒரு சிறு வித்தியாசம் கூட வேண்டாமா?" என்று மெல்லக் கேட்டார்.

பாபா அந்த மனிதரை ஒரு கணம் ஏறிட்டுப் பார்த்தார். அந்தப் பார்வையில் எத்தனையோ அர்த்தங்கள்! அவர் மிக எளிமையாகக் கேட்டார்:

"அப்பனே! பட்டுத் துணி கட்டியவனுக்கும், பழந்துணி கட்டியவனுக்கும் பசி என்பது ஒரே மாதிரிதானே எடுக்கிறது?"

கேட்டவர் வாயடைத்துப் போனார். வயிற்றுக்குத் தெரியாத ஜாதியும் அந்தஸ்தும், மனிதனின் அறிவுக்கு மட்டும் ஏன் இத்தனை குழப்பத்தைத் தருகிறது என்பதை அவர் உணர்ந்துகொண்டார்.

நீதி: 

உண்மையான கருணையில் மனிதர்களுக்கு இடையே எந்தப் பாகுபாடும் இல்லை. அடையாளங்களைக் கடந்து பார்க்கும்போது, வாழ்க்கை என்பது நாம் அனைவரும் பகிர்ந்து கொள்ளும் ஒரு பொதுவான பயணம் என்பது புரியும்.

ஒவ்வொரு பிரச்சினைக்கும் விடை தேடத் தேவையில்லை. நாம் அனைவரும் ஒருவரே என்ற அந்த ஏகத்துவத்தைப் புரிந்து கொண்டாலே போதும், உலகம் அமைதி பெறும்.