எனது - என்னுடையது

சீரடி மசூதியில் எப்போதுமே ஒரு திருவிழாக் கோலம்தான். பாபாவின் தரிசனத்திற்காகக் காத்திருக்கும் அந்தப் பக்தர் கூட்டத்தில், ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு விதமான காணிக்கைகளைக் கொண்டு வருவார்கள். ஒருவர் ஒரு தட்டில் கனிகளைச் சுமந்து வருவார்; மற்றொருவர் நறுமணம் கமழும் புஷ்பங்களைக் கொண்டு வருவார்; வசதி படைத்தவர்களோ பொற்காசுகளைப் பாபாவின் பாதங்களில் சமர்ப்பிப்பார்கள்.

அன்றைய தினம், அங்கே ஒரு கனவான் வந்திருந்தார். அவருக்குத் தர்மம் செய்வதில் ஒரு நுட்பமான கர்வம் உண்டு. "நான் இவ்வளவு கொடுத்தேன்", "என்னால் இத்தனை பேர் வாழ்ந்தார்கள்" என்ற அந்தத் திருப்தியே அவருக்கு ஒரு போதையாக இருந்தது. அவர் பாபாவின் முன்னால் சில நாணயங்களை வைத்துவிட்டு, ஒருவிதமான மிடுக்குடன் அருகில் அமர்ந்து கொண்டார்.

ஆனால், அடுத்து நடந்த காட்சி அவரைத் திகைக்க வைத்தது!

பாபா அந்த நாணயங்களைக் கையில் எடுத்தார். சற்றும் தாமதிக்காமல், தூரத்தில் நின்றுகொண்டிருந்த ஒரு ஏழையை அழைத்து, அத்தனை நாணயங்களையும் அவனிடம் கொடுத்துவிட்டார்.

தர்மப் பிரபுவின் உள்ளத்தில் ஒரு கணம் 'சுருக்' என்றது. "அடடா! கஷ்டப்பட்டுச் சம்பாதித்து நான் கொடுத்த நாணயங்கள் அல்லவா அவை? பாபா இப்படி ஒரே நொடியில் யாரிடமோ கொடுத்துவிட்டாரே!" என்று அவர் மனம் தவித்தது.

அவருடைய மனவோட்டத்தை அந்த அந்தர்யாமி அறியமாட்டாரா? பாபா மென்முறுவலோடு அவரை நிமிர்ந்து பார்த்தார்.

"ஏனப்பா, உன் முகம் ஏன் இப்படி வாடிப் போய்விட்டது? ஏதோ ஒன்றைப் பறி கொடுத்தவனைப் போல ஏன் கலங்குகிறாய்?" என்று மெல்ல வினவினார் பாபா.

அந்த மனிதர் தயங்கினார். "ஒன்றுமில்லை பாபா..." என்று மழுப்பப் பார்த்தார்.

"இல்லை... நீ கொடுத்ததாகச் சொல்கிறாயே, அந்த நாணயங்கள் உண்மையில் உன்னுடையதா? உனக்கு முன்னால் அது யாரிடம் இருந்தது? உனக்குப் பின்னால் அது யாரிடம் போகும்? வரும்போது எதைக் கொண்டு வந்தாய், போகும்போது எதைக் கொண்டு போகப் போகிறாய்?" - பாபாவின் இந்தக் கேள்வி ஒரு சவுக்கடி போல அவர் உள்ளத்தைத் தாக்கியது.

அன்று மாலை வீடு திரும்பும் போது, அந்த மனிதருக்குள் ஒரு மாற்றம் நிகழ்ந்தது. 'எனது' என்று அவர் மார்தட்டிக் கொண்ட எதுவும் உண்மையில் அவருடைய கட்டுப்பாட்டில் இல்லை என்பதை உணர்ந்தார். எல்லாம் ஒருவன் கொடுக்கிறான், மற்றொருவன் பெறுகிறான்; நாம் வெறும் கருவிதான் என்ற உண்மை அவருக்குப் புரிந்தது.

அடுத்த முறை அவர் பாபாவிடம் காணிக்கை அளித்தபோது, அந்தக் காசு எங்கே போகிறது என்று அவர் திரும்பிப் பார்க்கக்கூட இல்லை. அந்த இடத்திலேதான் அவருக்கு உண்மையான விடுதலை கிடைத்தது!

நீதி: 

"இது என்னுடையது" என்ற அகந்தை அழியும் போதுதான், உண்மையான தர்மம் தொடங்குகிறது.

நாம் கொடுப்பவை எதுவுமே உண்மையில் நமக்குப் பிடித்தமானவை அல்ல; அவை இறைவனால் நமக்குக் கொடுக்கப்பட்டவை. இதை உணர்ந்து கொண்டால், கொடுப்பதில் ஒரு பேரானந்தம் பிறக்கும்.