கரைந்து போன கேள்விகள்

அன்று சீரடிக்கு ஒரு மகா வித்துவான் வந்திருந்தார். அவர் படிக்காத சாத்திரங்கள் இல்லை, விவாதிக்காத தத்துவங்கள் இல்லை. அக்கு வேறு ஆணி வேறாக வேதங்களை அலசி ஆராய்ந்தவர் அவர். இத்தனை ஞானம் இருந்தும் என்ன பயன்? 'மன அமைதி' என்பது மட்டும் அவருக்கு எட்டாக் கனியாகவே இருந்து வந்தது.

தன்னுடைய அறிவின் மீது மிகுந்த கர்வம் கொண்ட அந்தப் பண்டிதர், சாயிநாதனை நெருங்கினார். "பாபா! உங்களிடம் சில சந்தேகங்களைக் கேட்க வந்திருக்கிறேன்," என்றார் ஆணித்தரமாக.

ஆனால், அந்தச் சீரடி நாதனோ இவரை ஏறெடுத்தும் பார்க்கவில்லை! யாரிடமோ சகஜமாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தார்; அங்கே நின்ற ஒரு நாய்க்குப் பிரியத்துடன் உணவளித்தார்; பிறகு திகுதிகுவென எரிந்து கொண்டிருந்த அக்னி குண்டத்தைச் சரி செய்தார்.

மணி நேரங்கள் உருண்டோடின. பண்டிதருக்கு எரிச்சல் மேலிட்டது. "என்ன இது? இத்தனை தூரம் வந்திருக்கிறேன், என்னை ஒரு பொருட்டாகவே மதிக்கவில்லையே இந்த மகான்?" என்று எண்ணிக் கொண்டார். ஆனால், பொழுது சாயச் சாய, அவரிடம் இருந்த கேள்விகளின் வீரியம் குறையத் தொடங்கியது. இரவு நெருங்கியபோது, அந்தக் கேள்விகள் ஏனோ அவருக்கு மிகவும் அந்நியமாகத் தெரிந்தன.

மறுநாள் காலை, மீண்டும் பாபாவின் சந்நிதியில் வந்து நின்றார். இந்த முறை பாபா மெல்ல நிமிர்ந்து, அந்தப் பண்டிதரின் கண்களை நேருக்கு நேராக, ஆழமாக ஊடுருவிப் பார்த்தார்.

ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசவில்லை பாபா! ஆனால், அந்த மௌனமான பார்வையில் ஏதோ ஒரு விந்தை இருந்தது. பண்டிதருக்குள் இருந்த அகந்தை என்னும் அலை அடங்கியது; கேள்விகளின் கூச்சல் ஓய்ந்தது; அவருக்குள் ஒரு மகா அமைதி குடிகொண்டது.

அவர் பாபாவை வணங்கிவிட்டு அமைதியாகத் திரும்பினார். தமக்கு விடை கிடைத்துவிட்டது என்பதற்காக அல்ல; இனி கேள்விகளுக்கே இடமில்லை என்பதை உணர்ந்த காரணத்தினால்!

நீதி:

மனம் அடங்கி அமைதி கொள்ளும்போது, கேள்விகள் தானாகவே கரைந்துவிடும்.

எல்லாப் பிரச்சினைகளுக்கும் விடை தேடிக் கொண்டிருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. சில தருணங்களில், அமைதி ஒன்றே மிகச்சிறந்த மருந்தாகும்.