சாம்பலின் சத்தியம்

சீரடியின் அந்தப் பழமை வாய்ந்த மசூதியில், 'துவாரகாமயி' என்று போற்றப்படும் அந்தப் புனித இடத்தில், ஒரு அக்னி குண்டம் சதா காலமும் ஜொலித்துக் கொண்டிருந்தது. அல்லும் பகலும் அணையாமல் எரிந்து கொண்டிருந்த அந்தப் புனித நெருப்பருகே, அந்த மகான் அமைதியாக அமர்ந்திருப்பார். அவ்வப்போது, சிறு சிறு மரத்துண்டுகளை அந்தத் தீயிலே இட்டு, அதற்கு உணவளிப்பார்.

அந்த நெருப்பிலிருந்து ஒரு சாம்பல் எஞ்சியிருக்கும். பார்ப்பதற்குச் சாதாரணமான, சாம்பல் நிறத்திலான, வெறும் பொடிதான் அது. ஆனால், அந்தச் சாம்பலைத் தேடி எங்கெங்கோ இருந்தெல்லாம் மக்கள் கூட்டம் கூட்டமாக வந்தார்கள்.

பால் மணம் மாறாத தன் பிஞ்சுப் பாலகன் நோய்வாய்ப்பட்டதைக் கண்டு கலங்கிய ஒரு தாய்; தள்ளாத வயதில் உடல் வலியால் துடித்த ஒரு முதியவர்; நெஞ்சிலே சொல்ல முடியாத பயத்தோடு வந்த ஒரு வாலிபன் - இவர்கள் எல்லோருமே அந்த மகானைச் சரணடைந்தார்கள்.

பாபா அவர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் அந்தத் திருநீற்றிலிருந்து ஒரு பிடி எடுத்து அளிப்பார். "இதை எடுத்துக்கொள்!" என்று அவர் சொல்லும் அந்தச் சொல்லில் ஒரு மந்திர சக்தி இருந்தது.

அதை ஏற்றுக்கொண்ட சிலர், அவர்கள் எதிர்பார்த்தபடியே உடல் நலம் பெற்றார்கள். இன்னும் சிலரோ, தங்களால் விவரிக்க முடியாத ஒரு மர்மமான மன அமைதியைத் தங்களுக்குள் உணர்ந்தார்கள்.

ஒரு நாள், இதையெல்லாம் கவனித்துக் கொண்டிருந்த ஒருவர், சந்தேகத்துடன் பாபாவிடம் கேட்டார், "பாபா! வெறும் சாம்பலால் எப்படி நோய்களைக் குணப்படுத்த முடியும்? இதில் என்ன அவ்வளவு பெரிய ரகசியம் இருக்கிறது?"

பாபா ஒரு கணம் அந்த அக்னி குண்டத்தையே உற்றுப் பார்த்தார். பிறகு மெல்லிய குரலில் சொன்னார்: "இந்தச் சாம்பல் ஒரு பேருண்மையை நினைவூட்டிக் கொண்டே இருக்கிறது... இந்த உலகில் காணும் அனைத்தும், இறுதியில் சாம்பலாகத்தான் போகின்றன!"

கேட்டவர் திகைத்துப் போனார். அன்றிலிருந்து அவருக்கு எதைக் கண்டுமே பயம் ஏற்படவில்லை. எதையும் இழக்கத் துணியும் அந்த மனத் துணிவிலே, அவருக்குள் இருந்த ஏதோ ஒன்று குணமாகத் தொடங்கியது.

நீதி: 

பயம் எங்கே முடிகிறதோ, அங்கேதான் உண்மையான நிவாரணம் தொடங்குகிறது.

வாழ்க்கை என்பது நிலையற்றது என்பதைப் புரிந்து கொள்ளும்போது, ஆழமான அமைதி தானாகவே வந்து சேரும்.