பிடிவாதமே பாரம்

அவருக்கு 'கவலை' என்பது ஏதோ உடலோடு பிறந்த நிழலைப் போல ஆகிவிட்டது. எங்கே சென்றாலும், எதைச் செய்தாலும் ஒரு மெல்லிய கவலை அவர் முகத்தில் குடிகொண்டிருக்கும். எல்லாம் நன்றாக நடக்கும் நாட்களில், "இந்தச் சந்தோஷம் எப்போது முடியுமோ?" என்று பயப்படுவார். ஏதேனும் ஒரு சிறு துன்பம் நேர்ந்தால், "இது இன்னும் எவ்வளவு பெரிதாகுமோ?" என்று நடுங்குவார். அந்த மனிதரின் மனம், பிடிப்பதற்கு ஏதாவது ஒரு கவலையை எப்போதும் தேடிக்கொண்டே இருக்கும்.

ஒரு நாள், பாரமான இதயத்தோடு அவர் ஷீரடிக்கு வந்து பாபாவின் முன்னால் அமர்ந்தார்.

"பாபா! எனக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை. ஏன் என் மனம் எப்போதும் ஏதோ ஒரு பாரத்தைச் சுமந்து கொண்டே இருக்கிறது? பெரிய கவலைகள் ஏதும் இல்லாத போதும் கூட, என் மனம் எதையாவது கற்பனை செய்து கொண்டு தவிக்கிறது," என்று புலம்பினார்.

பாபா எல்லாவற்றையும் மெல்லிய புன்னகையோடு கேட்டுக் கொண்டார். பிறகு, அருகில் சுவரோரம் கிடந்த ஒரு சிறிய துணி மூட்டையைச் சுட்டிக்காட்டினார்.

"அப்பனே! அந்த மூட்டையை எடு," என்றார் பாபா.

அந்த மனிதர் அதைத் தூக்கினார். அது ஒன்றும் அவ்வளவு கனமான மூட்டை அல்ல.

"அப்படியே அதைப் பிடித்துக் கொண்டே நில்," என்றார் பாபா.

நிமிடங்கள் நகர்ந்தன. ஐந்து நிமிடங்கள்... பத்து நிமிடங்கள்... அந்த மனிதரின் கை மெல்லக் கடுக்கத் தொடங்கியது. சிறிது நேரத்தில், அந்தச் சிறு மூட்டை அவருக்குப் பெரும் பாரமாகத் தெரிந்தது. கையில் வலி உயிர் போனது.

"பாபா! என்னால் முடியவில்லை. மூட்டை பயங்கர கனமாக இருக்கிறது!" என்று அலறினார்.

பாபா அவரை நிமிர்ந்து பார்த்து மென்முறுவல் பூத்தார். "ஏனப்பா? மூட்டையினுள் நான் கல்லையா போட்டேன்? மூட்டையின் எடை மாறவே இல்லையே! ஆனால், நீ அதைப் பிடித்துக் கொண்டிருந்த நேரம் அதிகமாக ஆக, பாரமும் கூடிவிட்டது," என்றார்.

அந்த மனிதர் சட்டென்று மூட்டையைக் கீழே வைத்தார். அந்த எளிய விநாடியில், அவருக்கு ஒரு மகா உண்மை புலப்பட்டது. இத்தனை காலமும் அவரை வாட்டியது அவருடைய பிரச்சினைகள் அல்ல; அந்தப் பிரச்சினைகளை அவர் விடாமல் பிடித்துக் கொண்டிருந்த விதம் தான்!

அன்றிலிருந்து அவர் கவலைகளைச் சுமப்பதைக் கைவிட்டார். சுமக்கத் தெரிந்த அவருக்கு, இறக்கி வைக்கவும் தெரிந்தது!

நீதி: 

நாம் எதை விடாமல் பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறோமோ, அதுவே நமக்கு பாரமாக மாறுகிறது.

எல்லா எண்ணங்களையும் எப்போதும் சுமந்து திரிய வேண்டிய அவசியமில்லை. சில நேரங்களில், எதையும் பிடித்துக் கொள்ளாமல் கைகளை விரிப்பதே உண்மையான அமைதியின் தொடக்கம்.