சுவையான சமத்துவம்

சீரடித் திருத்தலத்தில் பாபா நாள்தோறும் பிட்சை எடுப்பதை ஒரு தவமாகவே கொண்டிருந்தார். அவர் ஒரே வீட்டின் வாசலில் போய் நின்றுவிட மாட்டார். ஊரின் சில குறிப்பிட்ட வீடுகளுக்குச் சென்று, வாசலில் நின்றபடி மிக எளிய குரலில் "அம்மா, பிட்சாந் தேஹி!" என்று அழைப்பார்.

அந்த ஊர் மக்களுக்குப் பாபாவின் இந்த வழக்கம் அத்தனைப் பரிச்சயம். ஒரு வீட்டில் ஒரு துண்டு ரொட்டி கிடைக்கும்; இன்னொரு வீட்டில் சிறிது காய்கறி கிட்டும்; வேறொரு வீட்டில் ஒரு கைப்பிடி சாதம் தருவார்கள். பாபா எதைப் பற்றியும் குறை சொல்ல மாட்டார்; இது வேண்டும், அது வேண்டாம் என்று எதையும் அவர் மறுத்ததே இல்லை. எது கிடைக்கிறதோ, அதைத் தன் சிறிய பாத்திரத்தில் மகிழ்வுடன் ஏற்றுக்கொள்வார்.

மசூதிக்குத் திரும்பியதும், பல்வேறு வீடுகளிலிருந்து கிடைத்த அந்தப் பல்வேறு வகையான உணவுகளையும் ஒன்றாகச் சேர்த்துக் குழைப்பார். "இது அந்தப் பணக்காரர் வீட்டுச் சாப்பாடு, இது அந்த ஏழை வீட்டு ரொட்டி" என்ற பாகுபாடு அவரிடம் இருந்ததே இல்லை. பல கைகளில் இருந்து வந்த உணவு, அங்கே பாபாவின் பாத்திரத்தில் ஒன்றாகக் கலந்து 'மகா பிரசாதமாக' மாறியது.

அவர் உணவருந்துவதற்கு முன்பாக, தமக்காகக் காத்திருக்கும் நாய், பூனை மற்றும் பறவைகளுக்கு ஒரு பகுதியை அன்போடு ஒதுக்கி வைப்பார். வாயில்லா ஜீவன்கள் உண்ட பின்னரே அவர் உணவருந்துவார். சில நேரங்களில் அருகில் இருக்கும் பக்தர்களுக்கும் அந்த உணவைப் பகிர்ந்து அளிப்பார். அங்கே எதுவும் மிஞ்சாது; எதுவும் வீணாகாது.

ஆரம்பத்தில் இது ஒரு சாதாரணச் செயலாகவே மக்களுக்குத் தெரிந்தது. ஆனால் போகப்போக, அதன் பின்னால் இருந்த மாபெரும் தத்துவத்தை அவர்கள் உணரத் தொடங்கினர். பல வீடுகளிலிருந்து வந்தவை அங்கே ஒன்றாக இணைந்தன. கொடுத்த கைகளில் பேதங்கள் இருக்கலாம், ஆனால் வாங்கிய கரம் எவ்வித வேறுபாடும் பார்க்கவில்லை. அங்கே 'எனது' என்ற அகந்தை இல்லை; கொடுத்தலும் பெறுதலும் ஒரு ஜீவநதியாக அங்கே சங்கமித்தன!

நீதி: 

பகிர்ந்து கொள்ளும் மனப்பக்குவம் வரும்போது, அங்கே பசி மட்டுமல்ல, மனிதர்களுக்கு இடையிலான பேதங்களும் மறைந்து போகின்றன.