தெளியும் பிம்பம்

அவர் மற்றவர்களைப் பற்றிப் பேசுவதில் கைதேர்ந்தவர். ஒருவரைக் கண்டால் போதும், அவருடைய பழக்கவழக்கங்கள் என்ன, அவர் செய்யும் தவறுகள் என்ன, அவரிடம் உள்ள குறைகள் என்ன என்பவற்றை அக்கு வேறு ஆணி வேறாகப் பிரித்து மேய்ந்துவிடுவார். இது அவருக்கு மிகவும் இயற்கையான ஒன்றாகவும், அவசியமான ஒன்றாகவும் தோன்றியது. ஆனால், இத்தனை பேரை விமர்சனம் செய்தும், அவருடைய மனதில் மட்டும் ஏனோ அமைதி குடிகொள்ளவே இல்லை.

ஒரு நாள், அந்த மனிதர் சீரடி நாதனிடம் வந்து, தமக்குக் பிடிக்காத ஒருவரைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்கினார். "பாபா! அந்த மனுஷன் இருக்கிறானே... அவன் ஒரு மகா சோம்பேறி! அதுமட்டுமல்ல, சரியான சுயநலவாதி. எதையுமே ஒழுங்காகச் செய்யத் தெரியாது அவனுக்கு..." என்று அடுக்கடுக்காகப் புகார்களைக் கொட்டினார்.

பாபா அவர்கள் அமைதியாக இதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார். பிறகு, அங்கிருந்த ஒரு சிறிய உலோகத் தட்டை எடுத்து அந்த மனிதரிடம் நீட்டினார்.

"அப்பனே! இந்தத் தட்டைப் பார். இதில் உனக்கு என்ன தெரிகிறது?" என்று கேட்டார் பாபா.

அந்த மனிதர் தட்டை உற்றுப் பார்த்தார். அந்தத் தட்டு மங்கலாகவும், ஆங்காங்கே கீறல்களுடனும் இருந்தது. "பாபா, இதில் எதுவும் தெளிவாகத் தெரியவில்லையே!" என்றார் அவர்.

உடனே பாபா ஒரு துணியால் அந்தத் தட்டைத் தேய்த்துத் துடைத்துவிட்டு, மீண்டும் அவரிடம் கொடுத்தார். "இப்போது பார்!"

இந்த முறை அந்தத் தட்டில் அவருடைய முகம் மிகத் தெளிவாகப் பிரதிபலித்தது.

பாபா மென்முறுவலோடு சொன்னார்: "மேற்பரப்பு சுத்தமாக இல்லையென்றால், அதில் தெரியும் பிம்பமும் மங்கலாகத்தான் தெரியும். அதுபோலத்தான் உன் மனமும்! உன் உள்ளம் தூய்மையாக இல்லாதபோது, மற்றவர்களிடம் இருக்கும் குறைகள் மட்டுமே உனக்குத் தெரிகின்றன."

அந்த மனிதர் அப்படியே சிலையென நின்றார். மற்றவர்களைப் பற்றி அவர் கொண்டிருந்த அபிப்பிராயங்கள் எல்லாம் உண்மையில் அவர்களைப் பற்றியது அல்ல; அது அவருடைய மனநிலை மற்றவர்கள் மீது வீசிய நிழல் என்பதை அவர் உணர்ந்துகொண்டார்.

அன்று முதல் அவர் மற்றவர்களைப் பற்றிப் பேசுவதைக் குறைத்துக்கொண்டு, தமக்குள்ளே இருக்கும் குறைகளைக் களையத் தொடங்கினார்.

நீதி: 

நம் மனநிலை எப்படியோ, அப்படித்தான் நாம் மற்றவர்களைப் பார்க்கிறோம்.

வெளி உலகம் தெளிவாகத் தெரிய வேண்டுமென்றால், முதலில் அகக் கண்ணாடியைத் துடைத்துத் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும். உள்ளே மாறினால், உலகம் வேறாகத் தெரியத் துவங்கும்!