நீரும் நெருப்பும்

அந்தக் காலத்தில், சீரடியில் மாலை மங்கும் வேளையில் மசூதியில் விளக்கேற்றுவதை பாபா ஒரு வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார். இதற்காக அவர் ஊரில் உள்ள சில வணிகர்களிடம் சென்று, "பிட்சாந் தேஹி" என்று கேட்டுச் சிறிது எண்ணெய் பெற்று வருவார். இது நாள்தோறும் நடக்கும் ஒரு எளிய நிகழ்ச்சி என்பதால், ஊர் மக்களும் இதைப் பெரிய விஷயமாகக் கருதவில்லை.

ஆனால், ஒரு நாள் சில எண்ணெய் வணிகர்களுக்குள் ஒரு துர்ப்புத்தி உதயமானது. "ஏன் இவருக்குத் தினமும் எண்ணெய் கொடுக்க வேண்டும்? இதோ பாருங்கள், இன்று ஒரு சொட்டு எண்ணெய் கூடத் தர முடியாது என்று சொல்லிவிடுவோம்!" என்று அவர்களுக்குள் பேசிக்கொண்டார்கள்.

பாபா வழக்கம்போலச் சென்றார். ஆனால் அன்று வணிகர்கள் கைகொட்டிச் சிரித்தபடி, "எண்ணெய் இல்லை போ!" என்று ஏளனமாக மறுத்துவிட்டார்கள். பாபா யாரிடமும் வாக்குவாதம் செய்யவில்லை; கோபப்படவும் இல்லை. அமைதியாகத் தன் இருப்பிடத்திற்குத் திரும்பினார்.

அங்கு சென்றதும், விளக்கேற்றும் அகல்களில் எண்ணெய்க்குப் பதிலாகத் தண்ணீரை ஊற்றினார். பிறகு, எப்போதும் போல மிகுந்த சிரத்தையுடனும் அமைதியுடனும் திரிகளை இட்டார். "எண்ணெய் இல்லாமல் தண்ணீர் ஊற்றி என்ன செய்யப் போகிறார்?" என்ற வேடிக்கை பார்க்கும் ஆவலில் சில ஊர்க்காரர்கள் மறைந்து நின்று கவனித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

பாபா நெருப்பைக் காட்டினார். என்ன ஆச்சரியம்! எண்ணெய் ஊற்றினால் எப்படி விளக்கு எரியுமோ, அதைவிடப் பிரகாசமாக அந்தத் தண்ணீரில் நனைந்த திரிகள் சுடர்விட்டு எரியத் தொடங்கின!

அந்தத் தீபங்கள் ஒருமுறை கூடக் கண்சிமிட்டவில்லை; அணையவில்லை. இரவு முழுவதும் அந்த மசூதியை ஒரு தெய்வீக ஒளியில் அவை நனைத்தன. இதைக் கண்ட வணிகர்கள் தங்கள் தவறை உணர்ந்து நடுங்கினார்கள். மறுநாள் காலை ஓடிவந்து பாபாவின் பாதங்களில் விழுந்து மன்னிப்பு வேண்டினார்கள். பாபா இதைப் பற்றிப் பெரிதாக எதுவும் பேசவில்லை; ஏதோ ஒரு சாதாரணமான காரியம் நடந்தது போலத் தன் தினசரி வேலைகளைத் தொடர்ந்தார்.

நீதி: 

உண்மையான ஆற்றல் புறப்பொருட்களை சார்ந்தது அல்ல; அது அகத்தின் உறுதியைச் சார்ந்தது.