அந்தரத்தில் விந்தை

சீரடியில் பாபா வசித்து வந்த மசூதியில், கூரையிலிருந்து தொங்கிக் கொண்டிருந்த அந்த ஒரு மரப்பலகை பலருக்கும் ஒரு புரியாத புதிராகவே இருந்தது. மிகவும் குறுகலான அந்தப் பலகை, மிக மெல்லிய பழைய துணித் துண்டுகளால் கூரையின் உத்தரத்தில் கட்டப்பட்டிருந்தது. பார்த்தால் ஒரு சிறிய குழந்தையின் எடையைக் கூடத் தாங்காது என்பது போலத்தான் தோன்றும். அந்தச் சிறிய பலகையில் ஒரு மனிதன் படுப்பது என்பது நினைத்துப் பார்க்க முடியாத காரியம்.

ஆனால், பாபா ஒவ்வொரு இரவும் அந்தப் பலகையின் மீது ஏறி மிக நிதானமாக உறங்குவார். இது எப்படிச் சாத்தியம்? அந்த மெல்லிய துணித் துண்டுகள் எப்படி அவர் எடையைத் தாங்குகின்றன? அந்தச் சிறிய பலகையில் அவர் எப்படிச் சமநிலை தவறாமல் படுக்கிறார்? - இப்படி ஊர் முழுக்க ஒரே பேச்சாக இருந்தது.

மக்களின் வியப்புக்கும், வேடிக்கை பார்க்கும் ஆர்வத்திற்கும் பாபா ஒருபோதும் இடம்கொடுத்ததில்லை. சிலர் அவர் எப்படி ஏறிப் படுக்கிறார் என்று ஒளிந்திருந்து பார்க்க முயன்றார்கள். ஆனால், பாபா அத்தகைய வீண் ஆவலை ஊக்குவிக்கவில்லை.

ஒரு நாள், எவ்வித முன்னறிவிப்பும் இன்றி, பாபா அந்தப் பலகையை அங்கிருந்து அகற்றிவிட்டார். அது ஏன் அங்கே இருந்தது? ஏன் இப்போது அகற்றப்பட்டது? என்பதற்கு அவர் எந்த விளக்கமும் அளிக்கவில்லை. அதைப் பற்றிப் பெரிதாக எதையும் பேசவும் அனுமதிக்கவில்லை.

அந்த விந்தையைப் பார்த்தவர்களுக்கு ஒரு பெரிய உண்மை புரிந்தது. பாபாவுக்கு அது ஒரு பெரிய சாதனையாகத் தெரியவில்லை. உலகம் எதை 'அதிசயம்' என்றும் 'அசாத்தியம்' என்றும் கொண்டாடியதோ, அதை அவர் மிகச் சாதாரணமான ஒரு விஷயமாகவே கையாண்டார். புறப்பொருட்களின் மீதோ, தன் ஆற்றலின் மீதோ அவருக்கு எவ்விதப் பற்றும் இல்லை என்பதை அந்தப் பலகை உணர்த்திவிட்டுச் சென்றது.

நீதி: 

எந்த ஒன்றின் மீதும் பற்று இல்லாதவருக்கு, 'அசாத்தியம்' என்பது அர்த்தமற்ற ஒன்றாக மாறிவிடுகிறது.

உலகம் எதை  பிரம்மாண்டமாகப் பார்க்கிறதோ, அதை ஞானிகள் ஒரு தூசியாகக் கருதுவர். ஆத்ம பலம் இருக்கும் இடத்தில், புற உலக விதிகள் செயலற்றுப் போகின்றன.