நிலைத்த நம்பிக்கை

சீரடியின் அந்தப் புனித மண்ணிற்கு அடிக்கடி வந்து செல்லும் ஒரு பக்தர் அவர். பாபாவின் மீது அவருக்கு அளவற்ற பக்தி உண்டுதான்; ஆனால், அந்தப் பக்தி ஏனோ கடலலைகளைப் போல நிலைத்திருக்காமல் அலைபாய்ந்து கொண்டே இருந்தது.

மசூதியில் பாபாவின் அருகமர்ந்து தரிசிக்கும்போது, அவருடைய உள்ளத்தில் பக்திப் பெருக்கெடுக்கும். ஆனால், வீடு திரும்பியதும் பழையபடி அவருடைய மனம் தன் வேலையைக் காட்டத் தொடங்கிவிடும். "பாபா நம்மை உண்மையிலேயே காக்கிறாரா? நாம் நினைப்பது நடக்குமா?" என்ற சந்தேகங்களும், கேள்விகளுமாய் அந்தப் பக்தி மறைந்து, பயம் குடியேறிவிடும். இதுவே அவருக்குப் பெரும் கவலையாகப் போய்விட்டது.

ஒரு நாள் மாலை, கூட்டம் சற்றே குறைந்திருந்த வேளையில், அவர் பாபாவின் அருகில் சென்று அமர்ந்தார்.

"பாபா! என் பக்தி ஏன் ஒரு நிலையில் இருப்பதில்லை? மேகத்தைப் போல அது வருகிறது... பிறகு கலைந்து போகிறது. இது ஏன் இப்படி நடக்கிறது?" என்று ஏக்கத்துடன் கேட்டார்.

சீரடி நாதன் உடனடியாகப் பதில் சொல்லவில்லை. தமக்கு அருகிலிருந்த ஒரு சிறு பாத்திரத்தில் இருந்த நீரைத் தம் திருக்கரங்களால் மெல்லக் கலக்கினார். நீர்ப்பரப்பில் சிறு சிறு அலைகள் (சலனங்கள்) தோன்றின.

"அப்பனே! இப்போது இந்தத் தண்ணீரைப் பார். இதில் உன் முகம் தெரிகிறதா?" என்று கேட்டார் பாபா.

அந்தப் பக்தர் குனிந்து பார்த்தார். தண்ணீர் அலைபாய்ந்து கொண்டிருந்ததால் முகம் ஒரு உருவமற்ற நிழலாகவே தெரிந்தது. அவர் மெல்லத் தலையை அசைத்தார்.

பாபா அந்தப் பாத்திரத்தை அப்படியே கீழே வைத்தார். சில நிமிடங்கள் இருவரும் அமைதியாக இருந்தார்கள். மெல்ல மெல்ல அந்தச் சலனங்கள் அடங்கின; நீர் ஒரு கண்ணாடி போல அமைதியானது.

"இப்போது பார்!" என்றார் பாபா.

அந்தப் பக்தர் பார்த்தார். இப்போது அவருடைய பிம்பம் அந்த நீரில் மிகத் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

பாபா மென்முறுவலோடு சொன்னார்: "அப்பனே! தண்ணீர் மாறவில்லை. ஆனால், அதில் ஏற்பட்ட சலனம் உனக்கு உன் முகத்தைக் காட்டாமல் மறைத்துவிட்டது. அதுபோலத்தான் உன் பக்தியும்! பக்தி எப்போதும் உனக்குள்ளேயேதான் இருக்கிறது. ஆனால், உன் மனதின் சஞ்சலங்களும், தேவையற்ற கேள்விகளும் அதை மறைத்து விடுகின்றன. தண்ணீரைச் சலனப்படாமல் வைத்தால் முகம் தெரியும்; மனத்தைச் சலனப்படாமல் வைத்தால் பக்தி நிலைக்கும்!"

அன்றுதான் அந்தப் பக்தருக்கு ஒரு பேருண்மை புரிந்தது. பக்தி எங்கும் போய்விடவில்லை; அவருடைய மனதின் இரைச்சல்தான் அதை மறைத்திருக்கிறது என்று உணர்ந்தார். அன்றிலிருந்து அவர் "பக்தி வேண்டும்" என்று வேண்டவில்லை; மாறாக, அமைதியாக அமர்ந்து தன் மனதின் சஞ்சலங்களை அடக்கப் பழகினார்.

நீதி: 

மனம் எப்போது அமைதி கொள்கிறதோ, அப்போதுதான் நம்பிக்கையின் ஒளி தெளிவாகத் தெரியும்.

நாம் தேடும் பொருள் பெரும்பாலும் நமக்குள்ளேயேதான் இருக்கிறது. நம்முடைய எண்ணங்களின் இரைச்சல் அடங்கினால், அந்தப் பொக்கிஷம் நமக்குத் தென்படும்.