அடங்கியது அண்டம்

அன்று மாலை, சீரடி கிராமத்தின் வானத்தை இருள் கவ்வியது. கருமேகங்கள் கூட்டமாகத் திரண்டு வந்தன. முதலில் மெல்லத் தொடங்கிய காற்று, பின் சீறிப் பாயும் சூறாவளியாக மாறியது. புழுதியைக் கிளப்பிக்கொண்டு வீதிகள் எங்கும் காற்று ஊளையிட்டது. அடுத்த சில நிமிடங்களில், மேகம் பிளந்தது போன்ற கனமழை கொட்டியது.

கிராமமே நடுங்கியது. குடிசைகளின் கூரைகள் படபடவென அடித்துக்கொண்டன; கதவுகள் தாளம் போட்டன. திறந்தவெளிகள் அனைத்தும் நொடிப்பொழுதில் வெள்ளக்காடாக மாறின. பயந்துபோன மக்கள் பாதுகாப்பான இடங்களைத் தேடி ஓடினார்கள். இன்னும் சிலரோ, வானத்தையே பீதியுடன் பார்த்தபடி "ஆண்டவனே, இதென்ன சோதனை!" என்று திகைத்து நின்றார்கள்.

ஆனால், மசூதிக்குள் அந்த சீரடி நாதன் எப்போதும் போல நிதானமாக அமர்ந்திருந்தார். அந்த மகா பிரளயம் அவரைச் சற்றும் அசைக்கவில்லை. காற்றின் வேகம் அதிகரித்து, மழையின் இரைச்சல் காதைச் செவிடாக்கிய போது, பாபா மெல்ல எழுந்தார். மசூதியின் விளிம்பிற்கு வந்து நின்று, அந்தப் பயங்கரப் புயலைத் தன் தீர்க்கமான பார்வையால் ஒரு முறை நோக்கினார்.

யாரோ ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத சக்தியிடம் பேசுவதைப் போல, உறுதியான குரலில் ஆணையிட்டார்:

"போதும்! அமைதியாக இரு."

அருகில் இருந்தவர்களுக்கு அந்த வார்த்தைகள் மிகத் தெளிவாகக் கேட்டன. என்ன ஆச்சரியம்! பாபாவின் அந்தக் கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிவதைப் போல, சீறி வந்த காற்று அடுத்த கணமே அடங்கியது. கொட்டிய மழை மெல்லத் தணிந்தது. கொந்தளித்த வானம் அமைதியானது.

சில நிமிடங்களுக்குள் புயல் முழுவதுமாக மறைந்து போனது. பயத்தில் உறைந்திருந்த மக்கள், இப்போது அந்த நிசப்தத்தைக் கண்டு வியந்து நின்றனர். பாபா சாதாரணமாகத் தன் இடத்திற்குத் திரும்பிச் சென்று அமர்ந்தார். ஏதோ ஒரு பெரிய அற்புதத்தைச் செய்துவிட்டோம் என்ற கர்வமோ, ஆரவாரமோ அவரிடம் இல்லை. அவருக்கு அது மிகவும் இயல்பான ஒரு செயல், அவ்வளவுதான்!

நீதி: 

மனம் அமைதியுற்று, அகந்தை நீங்கிய நிலையில்... ஒரு சிறு சொல்லும் அகிலத்தின் ஆற்றலைத் தாங்கி நிற்கும்!