தனியே கடக்க முடியாது

சீரடியில் பாபாவின் அருகாமையில் பக்தர்கள் சிலர் குழுமியிருந்த அந்தத் தொடக்கக் காலங்களில், ஒரு சுவாரசியமான விவாதம் எழுந்தது. விஷயம் இதுதான்—"வாழ்க்கைப் பயணத்திற்கு ஒரு குரு அவசியமா?"

சிலர் சொன்னார்கள்: "ஒரு மனிதன் தன் சொந்த முயற்சியாலும், அறிவாலும் முன்னேற முடியும். சுயமாகச் சிந்திக்கும் ஆற்றல் இருக்கும்போது எதற்கு மற்றொருவரின் துணை?" இன்னும் சிலரோ, "வழிகாட்டுதல் என்பது வசதிக்காக இருக்கலாம், ஆனால் அது ஒன்றும் கட்டாயமானதல்ல" என்று வாதிட்டார்கள். ஒவ்வொருவரும் தங்கள் கருத்தில் அத்தனை பிடிவாதமாகவும், நம்பிக்கையுடனும் இருந்தார்கள்.

பாபா எல்லாவற்றையும் கவனித்துக் கொண்டிருந்தார். அவர் யாருடைய பேச்சையும் இடையில் மறிக்கவில்லை. அவர்கள் தர்க்கம் செய்வதையும், தங்களுக்குத் தாங்களே முடிவுகளை எட்டிக்கொள்வதையும் அவர் அமைதியாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

சிறிது நேரம் கழித்து, பாபா மிக மெல்லிய குரலில் சொன்னார்:

"யாரும் தனியாகக் கடந்துவிட முடியாது."

அவருடைய அந்த ஒற்றை வரியில் எந்த அதிகாரமும் இருக்கவில்லை; ஆனால் ஒரு தெளிவு இருந்தது. அந்த நிமிடம் அங்கே மௌனம் நிலவியது. அதற்கு மேல் பாபா யாரிடமும் வாதிடவில்லை; யாரையும் கட்டாயப்படுத்தித் தன் பக்கம் இழுக்கவும் முயலவில்லை.

ஆனால், அவர் சொன்ன அந்த வார்த்தை அவர்கள் உள்ளத்தில் ஆழமாகத் தைத்தது. அதுவரை அவர்கள் கொண்டிருந்த 'தன்னம்பிக்கை' என்பதில் ஏதோ ஒரு குறை இருப்பதை அவர்கள் உணரத் தொடங்கினர். "நாமே எல்லாவற்றையும் சாதித்துவிடலாம்" என்ற கர்வம் அந்த மௌனத்தில் கரைந்து போனது.

பாபா அவர்களுக்கு ஒரு நீண்ட உபதேசத்தை அளிக்கவில்லை. அவர்களுக்குத் தெரியாமலேயே அவர்களுக்குள் இருந்த ஒரு பெரும் குறையைச் சுட்டிக்காட்டினார். அந்த விநாடியில், குருவின் அவசியம் என்பது விவாதிப்பதற்கான ஒரு விஷயமாக இல்லாமல், உணரப்பட வேண்டிய ஒரு உண்மையாக மாறியது.

நீதி: 

"என்னால் முடியும்" என்ற நமது தன்னம்பிக்கை, சில நேரங்களில் தன் எல்லையை உணர்ந்துவிடுகிறது.

நதி கடக்க ஒரு படகுத் தலைவன் தேவைப்படுவது போல, சம்சாரக் கடலைக் கடக்க ஒரு குருவின் துணை இன்றி முன்னேறுவது அசாத்தியமானது. அகங்காரம் அழியும் இடத்தில்தான் ஞானம் பிறக்கிறது.