சிந்தையற்ற சமர்ப்பணம்

மேகா ஒரு வெள்ளந்தி மனிதர். ஆழமான பக்தியும், நிர்மலமான உள்ளமும் கொண்ட அவருக்கு, சீரடி சாய்பாபா என்பவர் வெறும் குரு அல்ல; அவர் சாட்சாத் அந்தப் பரமேஸ்வரனே! அவருடைய பக்தி தர்க்கங்களையோ, கேள்விகளையோ அறிந்தது கிடையாது. அது ஒரு சிறு பிள்ளையைப் போல எதையும் ஐயமுறாமல் அப்படியே ஏற்றுக்கொள்ளும் பக்குவம் கொண்டது.

தினமும் பாபாவிற்கு அபிஷேகம் செய்வதையே தன் வாழ்வின் லட்சியமாகக் கொண்டிருந்தார் மேகா. ஒருமுறை, வெகு தொலைவில் உள்ள புண்ணிய நதியிலிருந்து புனித நீரைச் சுமந்து வந்து, பாபாவிற்கு முறையாக ஒரு மகா அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும் என்று அவர் விரும்பினார்.

கிலோமீட்டர் கணக்கில் நடந்தார்; வழியெங்கும் அந்தப் புனித நீர் ஒரு சொட்டு கூடச் சிந்தாமல் அத்தனை பிரயத்தனம் செய்து சுமந்து வந்தார். களைப்பு மேலிட்டாலும், பாபாவைத் தரிசிக்கும் ஆர்வம் அவரை முன்னே தள்ளியது. மசூதியை அடைந்ததும், பாபாவிடம் தன் விருப்பத்தைக் கூறி அனுமதி வேண்டினார். பாபாவும் புன்னகையோடு சம்மதித்தார்.

முழுமையான பக்தியுடன், "ஹர ஹர மஹாதேவ்!" என்று முழங்கியபடி, தான் கொண்டு வந்த நீரை அப்படியே பாபாவின் திருமுடி மேல் ஊற்றினார் மேகா. ஆனால் அங்கே ஒரு அதிசயம் நிகழ்ந்தது! அத்தனை நீரை ஊற்றியும், பாபாவின் தலைப்பகுதி மட்டுமே நனைந்தது; அவருடைய மற்ற உடற்பாகங்கள் சற்றும் நனையாமல் உலர்ந்தே இருந்தன.

சாதாரண மனிதராக இருந்தால் "இது எப்படிச் சாத்தியம்?" என்று குழம்பியிருப்பார்கள். ஆனால் மேகா எதையும் வினவவில்லை. அவரைப் பொறுத்தவரை, தன் கரங்களால் ஈசனுக்கு அபிஷேகம் செய்துவிட்டோம் என்ற அந்த ஒரு கணமே போதுமானதாக இருந்தது. தான் கொண்டு வந்ததைச் சமர்ப்பித்துவிட்டார்; அதன் பலனைப் பற்றி அவருக்குக் கவலை இல்லை.

பாபா அவரை அமைதியாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அங்கே எந்த விளக்கமும் அளிக்கப்படவில்லை; எந்த விவாதமும் எழவில்லை. மேகா சுமந்து வந்தது வெறும் புனித நீரை மட்டுமல்ல, ஒரு தூய்மையான பக்தியை! அந்தப் பக்திக்கு விளைவுகளைப் பற்றிய கவலை இருந்ததில்லை.

நீதி: 

தெய்வீகக் காரியங்களில், விளைவுகளின் விசித்திரத்தை விடச் செய்பவனின் இதய சுத்தியே இறைவனைச் சென்றடைகிறது.