கண்டு தெளிந்த உண்மை

தாஸ் கணு மிகுந்த பக்தியும் நேர்மையும் கொண்டவர். எனினும், சில ஆன்மீகத் தத்துவங்கள் அவர் அறிவுக்கு எட்டியும், அவர் மனதிற்குள் ஆழமாகப் பதியாமல் இருந்தன. குறிப்பாக, "இறைவன் எல்லா உயிர்களிலும் சமமாக உறைகிறான்" என்ற தத்துவம் அவருக்குப் பெரும் புதிராகவே இருந்தது. சிந்தித்துப் பார்த்தார், தர்க்கம் செய்தார்; ஆனாலும் அந்த உண்மை அவர் உணர்வுக்குள் வந்து சேரவில்லை.

தீர்வு தேடி அவர் சீரடி நாதனிடம் சென்றார். பாபா அவருக்கு நீண்ட உபதேசங்கள் அளிக்க முற்படவில்லை. அதற்குப் பதிலாக, ஒரு குறிப்பிட்ட பக்தரின் வீட்டிற்குச் சென்று அங்கு நடப்பவற்றைக் கவனிக்குமாறு பணித்தார்.

தாஸ் கணு அங்கே சென்றார். என்ன தேடுகிறோம் என்பதே தெரியாமல், அந்த வீட்டின் அன்றாட நிகழ்வுகளை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். சமையல் நடப்பதும், மக்கள் உணவருந்துவதுமாக அந்த இல்லம் இயங்கிக் கொண்டிருந்தது.

திடீரென அவர் ஒரு காட்சியைக் கண்டார். அந்த வீட்டுப் பெண்மணி, உள்ளே இருப்பவர்களுக்கு எவ்வளவு பரிவோடும் மரியாதையோடும் உணவு பரிமாறினாரோ, அதே மாறாத அன்புடன் வாசலில் காத்திருந்த பசியுள்ள நாய் ஒன்றிற்கும் உணவிட்டார். உள்ளே இருப்பவர்களுக்கும் வெளியே இருந்த அந்த வாயில்லா ஜீவனுக்கும் இடையே அவர் எந்தப் பாகுபாட்டையும் காட்டவில்லை.

யாரும் கவனிக்காத அந்த மிகச் சாதாரணச் செயல், தாஸ் கணுவின் கவனத்தை ஈர்த்தது. அந்த விநாடியை அவர் உற்று நோக்கினார். வார்த்தைகளால் எதைப் புரிந்துகொள்ள அவர் மல்லுக்கட்டினாரோ, அந்தப் பேருண்மை ஒரு எளிய செயலின் மூலம் அவருக்குப் பளிச்சென்று விளங்கியது. "எல்லா உயிர்களிலும் இறைவன் இருக்கிறான்" என்பது வெறும் தர்க்கமல்ல; அது ஒரு பார்வை!

அவர் திரும்பியபோது, பாபா அவரிடம் "என்ன கற்றுக்கொண்டாய்?" என்று கேட்கவில்லை. கேட்கத் தேவையும் இருக்கவில்லை. எது கேள்வியாக இருந்ததோ, அது இப்போது ஒரு பேரமைதியாக மாறியிருந்தது.

நீதி: 

நாம் எதைப் புரிந்துகொள்ளத் தேடுகிறோமோ, அது ஏற்கனவே நம் கண்முன்னேதான் இருக்கிறது; அதைக் காணும் பார்வையை மட்டும் நாம் பெற்றுக்கொண்டால் போதும்.