ஏற்றவன் ஒருவனே

மசூதியில் எப்போதும் அன்னதானம் நிகழ்ந்த வண்ணம் இருக்கும். பக்தர்கள் கொண்டு வரும் காணிக்கைகளை பாபா அங்கிருப்பவர்களுக்குப் பகிர்ந்து அளிப்பார்.

அன்று ஒரு நாள், உணவு பரிமாறப்பட்டுக்கொண்டிருந்த போது, அந்த வாசனை ஈர்க்க ஒரு நாய் அங்கே வந்தது. தயக்கமே இன்றி, பாபா உணவின் ஒரு பகுதியை எடுத்து அந்த நாய்க்கு ஊட்டினார். 

இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த சில பக்தர்களுக்கு ஒருவிதத் தயக்கம் ஏற்பட்டது. "பக்தியுடன் கொண்டு வரப்பட்ட இந்த உணவை, மனிதர்களுக்குப் பகிராமல் இப்படி ஒரு விலங்கிற்குப் போடுவது முறையா?" என்ற எண்ணம் அவர்கள் முகத்தில் நிழலாடியது.

அவர்களின் மனவோட்டத்தை உணர்ந்த பாபா, மிக நிதானமாகக் கூறினார்:

"அங்கே நீ உணவளிப்பதும், இங்கே நீ உணவளிப்பதும் ஒருவனுக்கே! இருவருக்கும் வேறுபாடு இல்லை."

அவர் குரலில் எந்த ஆரவாரமும் இல்லை; எதையும் நிரூபிக்கும் முனைப்பும் இல்லை. அந்த நாய் உணவை உண்டுவிட்டு மெல்ல நகர்ந்து சென்றது. அந்த விநாடி கடந்து போனாலும், பாபாவின் வார்த்தைகள் அங்கிருந்தவர்களின் உள்ளத்தில் ஆழமாகப் பதிந்தன.

அது வெறும் உணவைப் பற்றிய விஷயம் அல்ல; அந்த உணவைப் பெறுபவன் யார் என்பதைப் பற்றிய தெளிவு! பாபாவின் பார்வையில் பசியுள்ள ஒவ்வொரு உயிரும் இறைவனின் வடிவமே.

நீதி: 

கொடுப்பவன் மனதில் பாகுபாடு இல்லாதபோது, பெறுபவன் யாராக இருந்தாலும் அங்கே இறைவன் ஒருவனே இருக்கிறான்.

அங்கே: வாசலில் பசியோடு நிற்கும் நாய்.

இங்கே: மசூதிக்குள் அமர்ந்திருக்கும் பாபா (அல்லது மற்ற மனிதர்கள்).

உண்ணுபவன்: உருவங்கள் நாயாகவும் மனிதனாகவும் மாறினாலும், அந்தப் பசியை உணர்ந்து உணவை ஏற்பவன் ஒரே இறைவன்தான்.