தெரிந்ததும் தெரியாததும்

நானா சாந்தோர்க்கர் ஒரு சிறந்த அறிஞர். சாஸ்திரங்களையும் இதிகாசங்களையும் கரைத்துக் குடித்தவர். தன் புலமையின் மீது அவருக்கு ஒரு ரகசியப் பெருமை உண்டு. அவர் பாபாவின் திருமுன் அமரும்போதெல்லாம், அந்தப் புலமை ஒரு மெல்லிய நிழலைப் போல அவருக்குள்ளேயே நிலைத்திருக்கும்.

ஒரு நாள், பாபாவின் முன்னிலையில் பகவத் கீதையின் ஸ்லோகம் ஒன்றைப் பற்றிய பேச்சு எழுந்தது. நானா அந்த ஸ்லோகத்திற்கு விளக்கம் சொல்லத் தொடங்கினார். தான் படித்துத் தெளிந்த அறிவைக் கொண்டு, மிகத் துல்லியமாகவும் நம்பிக்கையுடனும் ஒவ்வொரு வார்த்தைக்கும் பொருள் கூறினார். அதுவரை அவர் அந்த ஸ்லோகத்தை நூற்றுக்கணக்கான முறை வாசித்திருந்தார்; அதன் பொருள் அவருக்கு அங்கை நெல்லிக்கனி போலத் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

பாபா மௌனமாக எல்லாவற்றையும் கேட்டார். நானா முடித்ததும், பாபா அந்த ஸ்லோகத்திலிருந்து மிக எளிய கேள்வி ஒன்றைக் கேட்டார். நானா பதில் சொன்னார். ஆனால் பாபா விடவில்லை; அதே வரியைச் சுட்டிக்காட்டி, இன்னும் ஆழமான ஒரு பொருளை நோக்கி வினவினார். அது நானா இதுவரை சிந்திக்காத ஒரு கோணம்! அந்தக் கேள்வி கடினமானது அல்ல, ஆனால் அது நானாவை நிலைகுலையச் செய்தது. முதல் முறையாக, அவர் கூறிய விளக்கம் முழுமையற்றதாக அவருக்குத் தோன்றியது.

பாபா அவரிடம் வாதிடவில்லை; அவர் சொன்னது தவறு என்று நேரடியாகக் கண்டிக்கவும் இல்லை. மாறாக, வார்த்தைகளுக்கு அப்பால் இருக்கும் பேருண்மையை நோக்கி நானாவின் கவனத்தைத் திருப்பினார். மெல்ல மெல்ல, தான் இத்தனை காலம் 'அறிவு' என்று சேமித்து வைத்திருந்ததற்கு ஒரு எல்லை இருப்பதை நானா உணர்ந்தார்.

அவருடைய அறிவு தவறல்ல; ஆனால் அது முழுமையானது அல்ல. அவர் மௌனமானார். இத்தனை காலம் அவர் எதை உறுதி என்று நம்பினாரோ, அது இப்போது அந்த மௌனத்தில் கரையத் தொடங்கியது. அங்கே ஸ்லோகத்தின் பொருள் மாறவில்லை; ஆனால் அதைத் தெரிந்து வைத்திருந்த நானா மாறிப்போயிருந்தார்!

நீதி: 

"எல்லாம் தெரியும்" என்ற எண்ணமே, இன்னும் அதிகமாகத் தெரிந்துகொள்வதற்குத் தடையாக நிற்கிறது.

அறிவு என்பது சுமப்பதல்ல; அது நம் அகந்தையைக் கரைப்பதாக இருக்க வேண்டும். உண்மையான குரு, நமக்குப் புதியதைத் தருவதில்லை; நம்மிடம் உள்ள அரைகுறை அறிவை நீக்கி முழுமையைத் தரிசிக்கச் செய்கிறார்.