பூட்டிய கேள்விகள்

சீரடியில் அன்று கூட்டம் அலைமோதவில்லை. மதிய நேரத்து அமைதி மெல்லக் கவியத் தொடங்கியிருந்தது. சாயி பாபா தமக்கே உரிய கம்பீரத்துடனும், கருணை ததும்பும் கண்களுடனும் அமர்ந்திருந்தார். கூட்டத்தோடு கூட்டமாக வந்திருந்த அந்தப் பக்தரின் உள்ளத்தில் ஒரு பெரும் கேள்வி குடைந்து கொண்டிருந்தது.

"பாபாவிடம் இதைக் கேட்கலாமா? இல்லை, பொறுத்திருக்கலாமா?" - பக்தரின் மனம் ஊசலாடியது.

இவரும் முதலில் அமைதியாக இருந்து எல்லாவற்றையும் கவனிக்கத் தீர்மானித்தார். மசூதியில் வழக்கமான உரையாடல்கள் நடந்தன; சிலர் குறைகளைச் சொன்னார்கள், சிலர் ஆசி பெற்றுச் சென்றார்கள். பக்தர் மௌனமாகவே அமர்ந்திருந்தார். வெளியே சொல்லாத அந்த எண்ணம் அவர் நெஞ்சுக்குள் கனன்று கொண்டிருந்தது.

திடீரென்று, அந்த அதிசயம் நிகழ்ந்தது. பாபா மெல்லத் திரும்பி அந்தப் பக்தரை ஏறிட்டார். முறுவல் பூத்த முகத்துடன் அவர் உதிர்த்த சில எளிய வார்த்தைகள், பக்தரின் நெஞ்சில் பூட்டியிருந்த கேள்விக்குச் சம்மட்டியால் அடித்தாற்போலப் பதிலளித்தன!

பக்தர் ஒரு நிமிடம் திகைத்துப் போனார். "ஒருவேளை நானே அறியாமல் சத்தமாகப் பேசிவிட்டேனோ?" என்று தன் வாயைப் பொத்திக் கொண்டார். ஆனால் இல்லை; அவர் இதழ் அசையவில்லை, நாவு அசையவில்லை. ஆனால், பாபா அவர் இதயத்தின் ஆழத்தில் படிந்திருந்த ரகசியத்தைப் படித்துவிட்டார்!

அவர் மீண்டும் பாபாவைப் பார்த்தார். பாபா வழக்கம் போலவே அமர்ந்திருந்தார். ஒரு பெரும் அற்புதம் நிகழ்ந்ததற்கான சுவடே அவர் முகத்தில் இல்லை. ஆனால், அந்தப் பக்தருக்கு ஒன்று மட்டும் புரிந்தது—தன்னுடைய அந்தரங்கம் இனி தனக்கு மட்டுமே உரியது அல்ல; அது அந்த மகானுக்கும் தெரிந்துவிட்டது!

அந்தத் தருணத்திலிருந்து, பாபாவைச் சோதித்துப் பார்க்க வேண்டும் என்ற எண்ணமோ அல்லது அவரிடம் எதையேனும் கேட்க வேண்டும் என்ற தேவையோ அவருக்கு இல்லாமல் போனது.

நீதி: 

வார்த்தைகளுக்கு அப்பாற்பட்டதைக் காணும் ஆற்றல் கொண்டவருக்கு, நம் மனதிற்குள் மறைந்திருக்கும் எண்ணங்கள் என்றுமே ரகசியமானவை அல்ல.