தங்கியிராத காணிக்கை

சீரடி திருத்தலத்தின் துவாரகாமாயி மசூதிக்குள் எப்போதும் நிலவும் அந்தப் புனிதமான பரபரப்பு அன்றும் குடிகொண்டிருந்தது. பாரத தேசத்தின் நாலாதிசைகளிலிருந்தும் வந்த வண்ணம் இருந்த பக்தர்களின் கூட்டம், அந்தப் பரம்பொருளின் தரிசனத்திற்காகக் காத்து நின்றது. மக்கள் தங்களால் இயன்ற பலவிதமான காணிக்கைகளைக் கொண்டு வந்து சாய் மகாராஜாவின் திருவடிகளில் சமர்ப்பித்துக் கொண்டிருந்தனர்.

சிலர் தோட்டத்துத் தூய நறுங்கனிகளைக் கொண்டு வந்தனர்; சிலர் பக்திப் பெருக்குடன் சமைத்த அன்னத்தைக் கொண்டு வந்தனர்; வேறு சிலரோ பொன்னையும் நாணயங்களையும் அள்ளி வந்து பாபாவின் பாதாரவிந்தங்களில் கொட்டினர். அத்தகைய பக்தர்களுக்கிடையே, நாள்தோறும் தவறாமல் பாபாவைத் தரிசிக்க வரும் ஒரு விசேஷமான பக்தரும் இருந்தார்.

அவர் பாபாவிற்குச் சமர்ப்பிப்பதற்காக ஒவ்வொன்றையும் மிகுந்த சிரத்தையுடனும் பேரன்புடனும் தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டு வருவார். எழிலுறத் தொடுக்கப்பட்ட மலர்மாலைகளோ, சுவைமிக்க கனிகளோ—எதுவாக இருந்தாலும் அதை நேர்த்தியாக அடுக்கிக் கொண்டு வந்து பாபாவின் திருமுன்னே வைப்பதில் அவருக்கு ஒரு தனிப் பெருமிதம். அந்தப் பொருட்களைப் பாபாவிடம் நீட்டும்போது, ‘பாபாவிற்கு நான் இதைக் கொடுக்கிறேன்!’ என்ற ஒரு ரகசியத் திருப்தியும், ஒரு மெல்லிய அகந்தையின் நிழலும் அவரது அந்தரங்கத்தில் குடிகொண்டிருந்தது.

கருணைக் கடலாகிய சாய் நாதரும், அந்த பக்தன் கொண்டு வரும் காணிக்கைகளை இன்முகத்தோடு ஏற்றுக்கொள்வார். ஆனால், அந்தப் பொருட்களைத் தமக்கென அவர் வைத்துக் கொள்வதே இல்லை.

காணிக்கை பாபாவின் கைகளில் விழுந்த அடுத்த சில கணங்களிலேயே, அவர் அதை அங்கிருக்கும் மற்றவர்களுக்கோ, அந்த வழியே செல்லும் எளிய வழிப்போக்கர்களுக்கோ அல்லது உணவின்றிக் தவிக்கும் ஏழைகளுக்கோ உடனே வாரி வழங்கிவிடுவார்!

நாட்கள் செல்லச் செல்ல, அந்தப் பக்தன் இதைக் கூர்ந்து கவனிக்கத் துவங்கினான். தான் எத்தனையோ ஆசையுடனும் சிரத்தையுடனும் தேடித் தேடிக் கொண்டு வந்த பொருட்கள், வந்த வேகத்திலேயே பாபாவின் கரங்களிலிருந்து மிக எளிதாக மற்றவர்களின் கைகளுக்கு மாறிவிடுவதைக் கண்டு அவன் உள்ளம் சற்றே சஞ்சலமடைந்தது.

ஒரு நாள், தன் மனதிற்குள் நெடுநாட்களாகத் தவித்துக் கொண்டிருந்த அந்தப் பெரும் கேள்வியைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல், அவன் பாபாவின் திருமுன்னே நின்று வினவினான்:

“பாபா! தேடி வரும் பக்தர்கள் கொடுக்கும் எல்லாவற்றையும் நீர் ஏன் இப்படி மற்றவர்களுக்கு உடனே அள்ளித் தந்து விடுகிறீர்? உமக்கென்று எதையும் ஏன் வைத்துக் கொள்வதில்லை?”

அந்த அகிலாண்ட கோடி பிரம்மாண்ட நாயகன், தன் ஞானக் கண்கள் பளபளக்க அந்த பக்தனைக் கனிவோடு நோக்கினார். மந்தகாசப் புன்னகையோடு, மிகச் சாதாரணமாக அருளினார்:

“மகனே! இந்த இடத்திற்குத் தேடி வரும் எந்தப் பொருளும் தமக்கென வைத்துக் கொள்ள எனக்கு உரிமையில்லை. அவை என்னுடையவை அல்ல!”

அந்த வார்த்தைகள் மிக எளிமையாகத்தான் இருந்தன. ஆனால், மகாபாரதப் போர்க்களத்தில் அர்ஜுனனுக்குக் கீதையை உபதேசித்த கண்ணனின் குரலைப் போல, அது அந்தப் பக்தனின் ஆத்மாவை ஊடுருவியது. அவன் அப்படியே ஸ்தம்பித்து, மௌனமாக அமர்ந்துவிட்டான்.

அதுவரை, ‘நான் என் பொருளைப் பாபாவிற்குத் தானமாகக் கொடுக்கிறேன்’ என்று அவன் எண்ணியிருந்த பேரஞ்ஞானம் அந்த விநாடியில் சுக்குநூறாக உடைந்துபோனது. ‘என்னுடையது’ என்று அவன் மார்தட்டிக் கொண்டதெல்லாம், உண்மையில் அவனது கைகளின் வழியே கடந்து சென்ற ஒரு தற்காலிகப் பொருள் மட்டுமே என்பதை அந்த ஞானாசிரியரின் வார்த்தைகள் அவனுக்குப் புரியவைத்தன. இவ்வுலகில் எந்த ஒரு பொருளும் அவனுக்குச் சொந்தமானதாக இருந்ததில்லை!

அன்று முதல், அவன் பாபாவிற்கு எதைக் கொண்டு வந்தாலும் அவனது உள்ளத்து உணர்வு முற்றிலும் மாறியிருந்தது. ‘நான் கொடுக்கிறேன்’ என்ற அந்த ரகசியக் கூச்சலோ, உரிமைக் கொண்டாடலோ அவனிடம் இல்லை. அங்கே அகந்தை மறைந்து, வெறும் சமர்ப்பணம் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தது.

நீதி 

'என்னுடையது' என்ற உரிமையுணர்ச்சி அற்றுப் போகும்போது, கொடுத்தல் என்பது இயல்பான ஒன்றாக மாறிவிடுகிறது.