காலம் கூடவில்லை

சீரடி திருத்தலத்தின் துவாரகாமாயி மசூதிக்குள் அன்று ஒரு வித்தியாசமான அமைதி நிலவியது. மக்களின் பக்திப் பெருக்கிற்கும், கோரிக்கைகளுக்கும் அங்கே என்றும் பஞ்சமிருந்ததில்லை. அந்த வரிசையில், நீண்ட நாட்களாகத் தன் நெஞ்சை வாட்டிக் கொண்டிருந்த ஒரு பெரும் துயரத்தோடும் மனபாரத்தோடும் ஒரு பக்தன் சாய் நாதரின் திருமுன்னே வந்து நின்றான்.

அவன் சந்தித்திருந்த அந்தப் பிரச்சனை சாதாரணமானதல்ல; பல நாட்களாக, பல மாதங்களாக அவனது நிம்மதியைக் குலைத்துக் கொண்டிருந்த ஒரு பெரும் சோதனை. அதைத் தீர்ப்பதற்காக அவன் உலகியல் ரீதியாக எத்தனையோ வழிகளில் முயன்று பார்த்துவிட்டான். எத்தனையோ மனிதர்களை நாடினான்; எத்தனையோ உபாயங்களைச் செய்து பார்த்தான். ஆனால், அந்தோ பரிதாபம்! அவனுடைய முயற்சிகள் அனைத்தும் இருண்ட வானில் மறைந்த விண்மீன்களைப் போல வீணாகிப் போயின. இறுதியாக, "அந்த ஜகத்குருவின் திருவடிகளே இனி நமக்குத் தஞ்சமளிக்க வேண்டும்" என்ற பெரும் நம்பிக்கையோடு, அவன் பாபாவின் சந்நிதிக்கு ஓடி வந்தான்.

அங்கு வந்ததும், தன் நிலையை விவரித்து, தன் துயரங்களையெல்லாம் கண்ணீர் மல்க பாபாவின் பாதங்களில் கொட்டிவிட்டு, அவனது திருமுகத்தையே ஏக்கத்துடன் நோக்கிக் காத்திருந்தான். இன்றுடன் தன் துயரங்கள் தீரும், இப்போதே பாபா ஏதேனும் அற்புதம் செய்வார் என்று அவனது மனம் ஆவலோடு எதிர்பார்த்தது.

எல்லாவற்றையும் அறிந்த அந்தப் பரம்பொருள், அவனது வார்த்தைகளை மிகவும் அமைதியாகக் கேட்டுக் கொண்டார். ஆனால், அவரிடமிருந்து உடனடிப் பதில் எதுவும் வரவில்லை; எந்தவொரு ஆசிமொழியும் பிறக்கவில்லை.

ஏதேனும் ஒரு அதிசயம் நிகழாதா என்ற நப்பாசையில், அந்தப் பக்தன் சீரடியிலேயே மேலும் சில தினங்கள் தங்கிவிட்டான். ஆனால், ஒவ்வொரு நாளும் அதற்கு முந்தைய நாளைப் போலவே சாதாரணமாகக் கடந்து சென்றது. சூழ்நிலையில் ஒரு சிறு அணுவும் மாறவில்லை; அவனது துயரமும் தீர்ந்தபாடில்லை.

நாட்கள் நகர நகர, அவனது பலவீனமான உள்ளத்தில் நம்பிக்கையும் சந்தேகமும் மாறி மாறிப் போர் புரியத் துவங்கின. அவனது மனம் அலைபாயத் தொடங்கியது. ‘அந்தப் பரம்பொருளுக்கு எல்லாம் தெரியும் என்றால், அவர் ஏன் எனக்காக உடனே கிரியை செய்யக் கூடாது? அவருடைய பேரருள் உண்மை என்றால், அதை எனக்கு வழங்குவதில் ஏன் இந்தத் தாமதம்?’ என்று அவனது சிந்தை வினவியது. இருந்தாலும், ஏதோ ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத பாசம் அவனை அங்கேயே கட்டிப்போட்டிருந்தது. அவன் ஷீரடியை விட்டு நகரவில்லை.

ஒரு நாள், அந்தப் பக்தன் புதியதாக எந்தவொரு கோரிக்கையையும் பாபாவிடம் வைக்காமல் மௌனமாக நின்று கொண்டிருந்தான். அப்போது, அவனது உள்ளத்து அலைச்சலை உணர்ந்தவர்போல, சாய் நாதர் திடீரென்று அவனை நோக்கித் தன் கம்பீரமான குரலில் அருளினார்:

“மகனே, உனக்கு ஏன் இந்த அவசரம்? ஏன் இந்த அதீத பதற்றம்? இன்னும் சில காலம் பொறுத்திரு!”

அவ்வளவே! அதற்கு மேல் அங்கே எந்தவொரு நீளமான விளக்கமும் இல்லை. ஆனால், அந்த எளிய சொற்கள், புயல் வீசிய கடலில் எறியப்பட்ட நங்கூரத்தைப் போல அவனது சஞ்சலமான மனதை அப்படியே நிலைநிறுத்தின.

அன்றுதான், அந்த விநாடியில்தான், அவன் முதன்முறையாக ‘அடுத்து என்ன நடக்கும்?’ என்று எதிர்காலத்தை நோக்கிக் கவலைப்படுவதை முற்றிலும் நிறுத்தினான். விளைவுகளைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல், பாபாவின் விருப்பப்படியே அந்த கணத்தில், அப்படியே அமைதியாகத் தங்கிவிட்டான்.

காலச் சக்கரம் சுழன்றது. சில நாட்களுக்குப் பிறகு, அவனது மனதை வாட்டிய அந்தப் பேராபத்தும், தீராத பிரச்சனையும், அவன் எந்தவொரு முயற்சியும் செய்யாமலேயே, தானாகவே மெல்ல மெல்ல விலகிப் போகத் தொடங்கின. எல்லாம் சுபமாக முடிந்தது!

இப்போது அவன் மீண்டும் சீரடிக்கு வந்தான்; ஆனால், இந்த முறை அவனிடம் கேள்விகளோ, சந்தேகங்களோ இல்லை; அதற்குப் பதிலாக ஒரு ஆழமான ஞானமும், தெளிவும் குடியேறியிருந்தது. தான் கேட்ட வரத்தை அந்தப் பரம்பொருள் மறுக்கவில்லை; மாறாக, அவசரப்பட்ட அவனுக்கு, உரிய காலத்தில் கொடுப்பதற்காகவே அதைக் காலம் தாழ்த்தி வழங்கியிருக்கிறார் என்ற மகா சத்தியத்தை அவன் உணர்ந்து கொண்டான்.

நீதி 

நம்முடைய நம்பிக்கை சோதிக்கப்படும் போது, நாம் மேற்கொள்ளும் காத்திருப்பே அந்தப் பிரார்த்தனையின் பதிலாகவும் மாறிவிடுகிறது.