சமத்துவப் பந்தி

நடுப்பகல் வேளை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. சூரிய பகவான் தன் கதிர்களைக் குளிர்ந்த பூமியின் மீது பொழிந்து கொண்டிருக்க, சீரடியின் புனிதமான துவாரகாமாயி மசூதியைச் சுற்றியுள்ள வளாகத்தில் மெல்ல மெல்ல மக்கள் கூட்டம் கூடத் துவங்கியது.

பாரத தேசத்தின் பல்வேறு திசைகளிலிருந்தும், பலதரப்பட்ட கிராமங்களிலிருந்தும் மக்கள் அங்கே வந்தவண்ணம் இருந்தனர். அவர்களில் சிலர் பாபாவிற்கு மிகவும் பழகிய பழைய முகங்கள்; சிலரோ, அந்தப் பரம்பொருளின் மகிமையைக் கேள்விப்பட்டு முதன்முறையாக வந்திருக்கும் புதியவர்கள். அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் வெவ்வேறு பின்னணியைக் கொண்டவர்கள்; வெவ்வேறு குல வழக்கங்களையும், வேறுபட்ட நெறிமுறைகளையும், மாறுபட்ட மத நம்பிக்கைகளையும் தீவிரமாகப் பின்பற்றுபவர்கள். ஆனால், என்ன ஆச்சரியம்! அந்தப் புனிதமான எல்லையைக் கடந்த மாத்திரத்திலேயே, அவர்களது அகந்தையும், சமூக அந்தஸ்தும், சாதி-மதப் பாகுபாடுகளும் பனி போல் உருகி மறைந்து போயின! எவரிடமும் எந்தவொரு வித்தியாசமும் தனித்துத் தெரியவில்லை.

பக்தர்கள் தங்களால் இயன்ற உணவைக் கொண்டு வந்து அங்கே ஒரே இடத்தில் சமர்ப்பித்தனர். அங்கே யாருக்கு முன்னுரிமை, யார் எங்கே அமர வேண்டும் என்ற எந்தவொரு விதியும் வகுக்கப்படவில்லை. 'நீ உயர்ந்தவன் அங்கே அமர்', 'நீ எளியவன் ஒதுங்கி நில்' என்று எவரையும் அங்கே யாரும் தனித்து நிறுத்தவில்லை. மனிதர்கள் உருவாக்கிய வேலிப் படல்கள் அங்கே தவிடுபொடியாயின. எங்கு இடம் இருந்ததோ, அங்கே மக்கள் சாதாரணமாக அமர்ந்தனர். சிலர் மிகவும் நெருக்கமாகவும், சிலர் சற்றே தள்ளியும் அமர்ந்திருந்த போதிலும், அவர்களது எண்ணத்திலும் நோக்கத்திலும் எவ்விதப் பிரிவினையும் இருக்கவில்லை.

அகில உலகங்களுக்கும் நாதனான சாய் பாபா, என்றென்றும் தாம் செய்யும் வழக்கப்படி, எந்தவொரு வேற்றுமையும் இன்றி அந்த எளிய மக்களின் நடுவே ஒருவராக வந்து அமர்ந்துகொண்டார். அவர் யாருக்கும் எந்தவொரு கட்டளையும் பிறப்பிக்கவில்லை; மனிதர்களிடையே சமத்துவம் நிலவ வேண்டும் என்று நீளமான பிரசங்கங்களையோ, தத்துவ விளக்கங்களையோ அவர் அளிக்கவில்லை. ஆனால், அந்த மசூதியின் காற்றில் குடிகொண்டிருந்த பாபாவின் ஆன்மீக அதிர்வலையே அந்தப் பிரசங்கங்களை விடவும் வலிமையாக வேலை செய்தது. அங்கே எவ்வித உபதேசமும் அவசியமற்றுப் போனது!

அன்னம் வாரி வழங்கப்பட்டது; தாகம் தீர்க்கும் நீர் ஒரு கரத்திலிருந்து மற்றொரு கரத்திற்குத் தடையின்றிப் பாய்ந்தது. 'அடுத்தவன் யார், அவனது குலம் என்ன?' என்ற எந்தவொரு தயக்கமும் இன்றி, அனைவரது கைகளும் பசித் துயர் போக்க ஒன்றிணைந்து இயங்கின. எவரும் அடுத்தவனைப் பற்றி எந்தவொரு விசாரணையும் செய்யவில்லை.

மனிதர்கள் கற்பித்து வைத்திருந்த ஆசார-அனுஷ்டானங்கள் மற்றும் சாதிப் பெருமைகளுடன் வந்திருந்த சில பக்தர்களின் உள்ளத்தில், ஏதோ ஒரு மகா சக்தி மௌனமாக வேலை செய்யத் துவங்கியது. பாபா வார்த்தைகளால் எதையும் போதிக்கவில்லை; ஆனால், அந்தப் புனிதமான சமத்துவப் பெருவெளியில் ஒரு அங்கமாக மாறிய மாத்திரத்திலேயே அவர்களது அகக்கண் திறந்தது.

அன்று மாலை அவர்கள் அந்த இடத்தை விட்டுப் புறப்பட்டபோது, அவர்கள் வெறும் ஒரு வேளை உணவின் நினைவை மட்டும் சுமந்து செல்லவில்லை; அதற்குப் மேலாக, தங்களது உள்ளத்தில் இருந்த இறுக்கங்கள் அனைத்தும் தளர்ந்து, தங்களது ஆத்மா மிகவும் எளியதாக, தூய்மையானதாக மாறியிருப்பதை உணர்ந்து பரவசமடைந்தனர்.

நீதி 

எங்கெல்லாம் உண்மையான பேரருளின் சாந்நித்தியம் இருக்கிறதோ, அங்கெல்லாம் மனிதர்கள் கற்பித்த பிரிவினைகளுக்கு இடமில்லை.