நனைந்த கனவு

மதுக்கரை நகராட்சி அலுவலகத்தில் இளநிலை எழுத்தாளராகப் பணியாற்றி வந்த சுதாகரன், இயல்புத்தன்மையிலும், கண்டிப்பான நடைமுறைகளிலும் மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்ட மனிதர். அவரது வாழ்க்கை, மாதந்தோறும் வரும் நிலையான சம்பளத்தைப் போலவே, ஒருவிதமான சலிப்பு நிறைந்த போக்கிலேயே நகர்ந்து கொண்டிருந்தது. அந்தச் சலிப்பான வாழ்க்கையில் அவருக்கு இருந்த ஒரே பெரும் ஆசை, அல்லது சொல்லப்போனால் மிக அவசியமான தேவை — ஒரு வலிமையான குடை.

மதுக்கரையில் மழை என்பது வெறும் நீர்த்துளிகளின் ஆட்டம் அல்ல; அது சில சமயம் ஒரு பெரும் நாடகத் தத்ரூபத்துடன் இறங்கி வரும். அந்தப் பெருமழை குறுகலான சந்துகளையும் சேற்று ஆறுகளாக மாற்றும்; சந்தைப்பகுதியை வண்ணமயமான பிளாஸ்டிக் தாள்களின் ஒரு குழப்பமான கடலாக உருமாற்றும். சுதாகரனிடம் இருந்த பழைய குடை, ஒரு எலும்புக்கூட்டைப் போலக் கசிந்து போயிருந்தது. ஒட்டும் நாடாக்களாலும், தையல் நூல்களாலும் பலமுறை ஒட்டப்பட்டு, அது ஏதோ காயமடைந்த ஒரு வௌவாலைப் போலக் காட்சியளித்தது. எம்ஜிஆர் பாலத்தின் மீது நடக்கும்போது வீசும் ஒவ்வொரு பலமான காற்றும், அந்தப் பாவம் போன்ற குடையைத் தலைகீழாகக் கவிழ்த்துவிடும்; அதன் விளைவாக சுதாகரன் முற்றிலும் நனைந்து, தோற்கடிக்கப்பட்ட மனநிலையுடன் வீடு திரும்புவார்.

மூன்று மாதங்களாக, சுதாகரன் ஒரு பெரும் இலக்கை நோக்கிப் பணத்தைச் சேமித்து வந்தார். அது ரயில் நிலையம் அருகே இருக்கும் அந்த ஆடம்பரக் கடையில் விற்பனை செய்யப்படும் 'இம்பீரியல் ஷீல்ட்' (Imperial Shield) எனும் பிரம்மாண்டமான கருப்பு நிறக் குடை. அது ஒரு பொறியியல் அதிசயம்! மழையின் ஒரு சொட்டுக்கூடத் தொடாது காக்கும் வல்லமை கொண்டது; அதைப் பிடித்துக் கொண்டு நடப்பவருக்கு ஒருவித கம்பீரத்தையும் அது வழங்கும். அந்த அதிசயக் குடையை வாங்க இன்னும் சரியாக இருபது ரூபாய்கள் தேவை என்பதை அவர் கணக்கிட்டு வைத்திருந்தார். அதற்காகத் தனது மாலை நேரத் தேநீரைத் துறந்தார்; ஆட்டோவிற்குச் செலவழிப்பதைத் தவிர்க்க, ஒரு மைல் கூடுதலாக நடந்தார்.

ஒரு செவ்வாய்க்கிழமை மாலை. வானம் ஒருவிதமான கரும் ஊதா நிறத்தில், மேகங்கள் சூழ்ந்து மிரட்டியது. சுதாகரன் அந்தப் பெரிய கடையின் முன்னே நின்றிருந்தார். தன் கையில் இருந்த காசுகளை ஒவ்வொன்றாக எண்ணினார். ஐயோ! சரியாக இரண்டு ரூபாய்கள் குறைவாக இருந்தன. கருப்பு கண்ணாடி அணிந்த, உருண்டையான உருவம் கொண்ட கடைக்காரரிடம் அவர் மிகவும் பணிவாக வேண்டினார். ஆனால், அந்த வியாபாரி கல்லுப் போலக் கடினமானவர்.

"விலை என்பது விலைதான் சார்! இரண்டு ரூபாய்களுக்காக இந்த 'இம்பீரியல் ஷீல்ட்' தனது தரத்தை விட்டுக்கொடுக்காது," என்று கூறிவிட்டு, மீண்டும் தனது கணக்குப் புத்தகத்தில் மூழ்கிவிட்டார்.

மழை கொட்டித் தீர்த்தது. சுதாகரன் வீடு நோக்கி நடந்தார். அப்போதுதான் அந்தப் பழைய குடை, ஒரு பலமான 'சடக்' என்ற சத்தத்துடன் தனது இறுதி மூச்சை விடுத்தது. நனைந்தெழுந்த ஒரு எலியைப் போல, அவர் தனது வீட்டு வாசலில் வந்து நின்றார். திண்ணையிலிருந்து அவரைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அவரது மனைவி லட்சுமி, பரிதாபமும் சிறு கிண்டலும் கலந்த பார்வையால் அவரை நோக்கினாள்.

"இம்பீரியல் ஷீல்ட் வாங்கி வந்தீர்களா?" என்று மென்மையாகக் கேட்டாள்.

"இல்லை," என்று அவர் மனக்கவலையுடன் பதிலளித்தார். "இரண்டு ரூபாய்கள் குறைவாக இருந்தன. இது ஒரு பெரும் துயரம்! இந்த மழைக் காலத்தையும் அந்தக் கசிந்து கொண்டிருக்கும் பழைய குடையுடன்தான் கழிக்க வேண்டியிருக்கும் போலிருக்கிறது."

நடுக்கத்துடன் மர பெஞ்சில் அமர்ந்திருந்தபோது, சுவற்றில் சாத்தப்பட்டிருந்த ஒரு சிறிய, அடர் நீல நிறக் குடை அவரது கவனத்திற்கு வந்தது. அது லட்சுமி ஞாயிற்றுக்கிழமை சந்தையில் மிகக்குறைந்த விலைக்கு வாங்கிய ஒரு சாதாரணக் குடை. அது 'இம்பீரியல் ஷீல்ட்' அல்ல; அதற்கு அந்தப் பெயருக்கான பெருமையோ, கனமான பிடியோ, வாழ்நாள் உத்தரவாதமோ கிடையாது. எல்லா விதத்திலும் அது ஒரு தாழ்ந்த பொருளே.

லட்சுமி அந்த நீல நிறக் குடையை அவரிடம் நீட்டினாள். "இது சிறியதுதான், பிடியும் கொஞ்சம் தளர்வாகத்தான் இருக்கிறது," என்றாள் மெல்லிய குரலில். "ஆனால், தலையை நனையாமல் காக்கும்."

சுதாகரன் அந்தச் சிறிய குடையை வாங்கி, தயக்கத்துடன் விரித்தார். அது உடைந்து போகவில்லை; தலைகீழாகக் கவிழவில்லை. அவரைச் சுற்றி ஒரு சிறிய, அடக்கமான காய்ந்த வட்டத்தை அது உருவாக்கியது. அந்த நீல நிறத் துணியையும், தனது நனைந்த உடைகளையும் மாறி மாறிப் பார்த்தார். ஒரு 'முழுமையான' பாதுகாப்பைத் தேடிய பயணத்தில், பல மணிநேரம் நடுக்கத்தில் இருந்ததை அவர் உணர்ந்தார். ஆனால், அந்த 'குறைபாடுள்ள' மாற்று வழியோ, இத்தனை நேரமாக அவருக்கு அருகிலேயே காத்திருந்தது.

அன்றைய மாலைப் பொழுது, அந்த எளிய நீல நிறக் குடையின் நிழலில், சூடான தேநீரைக் குடித்தார். 'இம்பீரியல் ஷீல்ட்' என்பது ஒரு கனவு; ஆனால் இந்த நீல நிறக் குடைதான் நிஜம் என்பதை அவர் உணர்ந்தார். மதுக்கரையின் மழைக்கால வீதிகளில், இருபது ரூபாய்கள் கூடுதலாகத் தேவைப்படும் ஒரு கனவை விட, கைக்குக் கிடைத்த எளிய நிஜமே அதிக ஆறுதலானது!