பெருவழி காற்று
வெட்டவெளியான அந்தப் பெருவழியில் நாதன் நடந்து கொண்டிருந்தபோது, திடீரென இயற்கையின் போக்கில் ஒரு மாற்றம் நிகழ்ந்தது; காற்று தன் திசையை மாற்றிக் கொண்டது.
முதலில், வறட்சியும் கூர்மையும் நிறைந்த ஒரு வெம்மையான கதிரவக் காற்று அவனை நோக்கிச் சீறிப் பாய்ந்தது. அது அவனது உடலோடு ஒட்டிக் கொண்டு, முகத்தில் அடித்து, அவனது பயணத்தையே மிகவும் அசுவஸ்தமாக்கியது.
அவனுக்கு முன்னால் போய்க் கொண்டிருந்த ஒரு மனிதன், அங்கேயே தன் நடையை நிறுத்திவிட்டு உரத்த குரலில் புலம்பத் தொடங்கினான். "இந்தக் கொடுமையான வெக்கையைத் தாங்கவே முடியவில்லையே!" என்று சினத்துடன் தன் மேலாடையைக் காற்றில் வீசி விசிறிக் கொண்டான். நாதன் தன் நடையின் வேகத்தைக் குறைத்துக் கொண்டானே ஒழிய, தன் பயணத்தை நிறுத்தாமல் தொடர்ந்து நடந்தான்.
சிறிது தூரம் சென்றதும், காற்று மீண்டும் தன் சுபாவத்தை மாற்றிக் கொண்டது. இந்த முறை அது பனிக்காற்றாகக் குளிர்ந்து வீசியது. அது அவனது ஆடைகளுக்குள் புகுந்து, விரல்களை உரையச் செய்து, அவனது ஒவ்வொரு அடியையும் மிகுந்த எச்சரிக்கையுடன் எடுத்து வைக்க வைத்தது.
அங்கே நின்றிருந்த மற்றுமொரு மனிதன் தன் போர்வையை உடலோடு இறுக்கிக் கட்டிக்கொண்டு, "இந்தக் கடும் குளிரை எவராலும் சகித்துக் கொள்ளவே முடியாது!" என்று தனக்குள்ளே முணுமுணுத்துக் கொண்டான்.
நாதன் ஒரு கணம் அடியெடுத்து வைப்பதை நிறுத்தினான். கடந்துபோன அந்த வெம்மையையும் அவன் உணர்ந்திருந்தான்; இப்போது சூழ்ந்திருக்கும் இந்தக் குளிர்ச்சியையும் அவன் உணர்கிறான்.
இரண்டுமே அவனிடம் அனுமதி கேட்டுவிட்டு வரவில்லை. இரண்டுமே அங்கே நிரந்தரமாகத் தங்கிவிடப் போவதும் இல்லை.
நாதன் தன் ஆடையைச் சற்றே சரிசெய்து, உடலோடு அணைத்துக் கொண்டு, தன் பாதையில் தொடர்ந்து முன்னேறி நடந்தான். காற்று தனக்குரிய கடமையைச் செய்தது; நாதனோ அந்தத் தருணத்தில் தனக்கு எது தேவையோ அதைச் செய்தான்.
இறுதியில் அந்தப் பாதை அமைதியடைந்த போது, அங்கிருந்த மனிதர்கள் இன்னும் அந்தக் காற்றைப் பற்றியே வாதாடிக் கொண்டு நின்றிருந்தனர். ஆனால், நாதனோ எப்பொழுதோ அவர்களைக் கடந்து வெகுதூரத்திற்கு முன்னேறிச் சென்றிருந்தான்!
பாடம் :
நமக்கு ஏற்படும் அவஸ்தைகள் யாவும், நாம் அவற்றை எதிர்த்துப் போராட முற்படும்போதுதான் பெரும் துயரமாக மாறுகின்றன. சகிப்புத்தன்மை என்பது வலியோடு போராடுவது அல்ல; அது எத்தகைய சூழலிலும் தன் மன அமைதியைக் குலைக்காமல் நிலைத்திருக்கும் ஒரு தன்மையே ஆகும்.
