நீரில் கரைந்த உப்பு

பன்னிரண்டு ஆண்டு காலக் குருகுல வாசத்தை முடித்துவிட்டுத் தன் இல்லம் திரும்பிக் கொண்டிருந்தான் சுவேதகேது. அவனுடைய நெஞ்சமெல்லாம் கற்ற கல்வியின் செருக்கு; அவனது நடையிலோ 'நமக்கீடான அறிஞர் எவருளர்?' என்ற அகந்தை குடிகொண்டிருந்தது. பிரபஞ்சத்தின் ரகசியங்கள் அனைத்தும் தன் கைக்குள்ளே அடங்கிவிட்டதாக அவன் எண்ணினான்.

அவனது தந்தை உத்தாலகர், மகனின் இந்த வீண் பெருமிதத்தை அமைதியாகக் கவனித்து வந்தார். ஒரு நாள் மாலைப் பொழுது, அந்தி சாயும் வேளையில், அவர் சுவேதகேதுவை அன்போடு அழைத்தார்.

"மகனே! சகல சாஸ்திரங்களையும் கற்றுணர்ந்து வந்திருக்கும் உன்னிடம் ஒரு கேள்வி கேட்கலாமா? எதை அறிந்துகொண்டால், இந்த உலகத்தில் அறியப்படாதவை யாவும் அறியப்பட்டதாகி விடுமோ, அந்த உன்னதப் பொருளை நீ உன் குருவிடம் அறிந்து வந்தாயா?" என்று மெல்லிய குரலில் கேட்டார்.

சுவேதகேது திடுக்கிட்டு நின்றான். அவனுடைய கற்றறிந்த மூளை சட்டென்று ஸ்தம்பித்தது. இப்படி ஒரு கல்வியை அவனது குருகுலத்தில் யாரும் அவனுக்குக் கற்பிக்கவில்லையே!

மகனின் முகத்தில் படர்ந்த குழப்பத்தைக் கண்ட உத்தாலகர் புன்னகை பூத்தார். "சுவேதகேது, அதோ தெரிகிறதே அந்தப் பெரிய ஆலமரம், அதிலிருந்து ஒரு பழத்தைப் பறித்துக் கொண்டு வா" என்றார்.

மகன் பழத்தைக் கொண்டு வந்ததும், "அதை உடைத்துப் பார், என்ன தெரிகிறது?" என்றார் தந்தை.

"மிகவும் சிறிய விதைகள் தெரிகின்றன, தந்தையே!" என்றான் சுவேதகேது.

"அப்படியானால், அந்த விதைகளில் ஒன்றை மீண்டும் உடைத்துப் பார்" என்றார் உத்தாலகர்.

சுவேதகேது அதை உடைத்துவிட்டு, "தந்தையே, இதற்குள் ஒன்றும் இல்லை... வெற்றுப் பாழ் தான் தெரிகிறது" என்றான்.

உத்தாலகர் அவனது தோள்களைத் தழுவிக்கொண்டு, "மகனே, உனக்குத் தொட்டுணர முடியாத, கண்களுக்குப் புலப்படாத அந்தச் சூட்சுமமான வெற்றுப் பாழிலிருந்து தான், இந்த பிரம்மாண்டமான ஆலமரம் கிளைத்து எழுந்து நிற்கிறது. அந்த கண்ணுக்குத் தெரியாத நுண்பொருளே பிரபஞ்சத்தின் உண்மை. அதுவே ஆன்மா" என்றார் கம்பீரமான குரலில்.

மறுநாள் விடியற்காலையில், உத்தாலகர் ஒரு பாத்திரத்தில் நீரைக் கொண்டு வந்து, அதில் சிறிதளவு உப்பைக் கரைத்தார். பின்னர் தன் மகனை அழைத்து, "சுவேதகேது, இந்த நீரின் மேற்பகுதியைச் சுவைத்துப் பார், எப்படி இருக்கிறது?" என்றார்.

"உப்பாக இருக்கிறது, தந்தையே."

"சரி, பாத்திரத்தின் நடுப்பகுதியிலிருந்து நீரை எடுத்துச் சுவைத்துப் பார்."

"அதுவும் உப்பாகத்தான் இருக்கிறது."

"அடிப்பகுதியைச் சுவைத்துப் பார்?"

"ஆம், அதுவும் அதே உப்புத்தன்மையுடன் தான் இருக்கிறது."

உத்தாலகர் புன்னகையுடன், "மகனே, இந்த நீரில் உன்னைத் தேடினாலும் உப்புக் கட்டி உன் கண்களுக்குத் தெரியாது. ஆனால், அது இந்த நீர் முழுவதும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கிறது அல்லவா? அதைப்போலவே தான், இந்த அகிலம் முழுவதிலும் அந்தப் பரம்பொருள் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் உறைந்திருக்கிறது" என்றார்.

அந்த வார்த்தைகள் சுவேதகேதுவின் நெஞ்சில் ஈட்டி போலப் பாய்ந்தன. அவனது முகத்தில் இருந்த அகந்தையின் நிழல் மெல்ல மெல்ல மறையத் தொடங்கியது. அவனுடைய கேள்விகள் அடங்கி, உள்ளத்தில் அமைதி குடியேறியது. கல்வி என்பது வெறும் வார்த்தைகளிலோ, மனப்பாடம் செய்யும் நினைவாற்றலிலோ இல்லை; கண்களுக்குப் புலப்படாத அந்தப் பேரொளியை உணர்வதே உண்மையான அறிவு என்பதை அவன் உணர்ந்துகொண்டான்.

உத்தாலகர் தன் மகனின் முகத்தில் ஏற்பட்ட ஞானத்தின் ஒளியைக் கண்டு திருப்தியடைந்தார்.

"எந்த ஒரு நுண்பொருள் இந்த பிரபஞ்சத்தின் அணுவிலும், அண்டத்திலும் நிறைந்திருக்கிறதோ, அதுவே சத்தியம். அதுவே ஆன்மா" என்று கூறிவிட்டு, சற்று இடைவெளி விட்டு, அவனது கண்களை நேராக நோக்கி, கனிவோடு உரைத்தார்:

"தத்வமஸி... சுவேதகேது, அதுவே நீ!"

சுவேதகேது மறுவார்த்தை பேசவில்லை. அவனது செருக்கு முற்றிலும் அழிந்து, அவன் தன் தந்தையின் பாதங்களில் பணிந்தான். ஆம், தன் வாழ்நாளில் முதன்முறையாக, அவன் வாதாடாமல் உண்மையைச் செவிமடுத்துக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்!

நீதி:

உண்மையான அறிவும் ஞானமும் வெறும் சொற்களை அகந்தையோடு சேகரித்து வைப்பதில் இல்லை; இந்த அகிலத்தின் அனைத்துப் பொருட்களையும் பிணைத்து நிற்கும், கண்களுக்குப் புலப்படாத அந்தப் பேரண்டத்தின் சூட்சுமப் பொருளை உணர்வதிலேயே அடங்கியிருக்கிறது.