அணையாத பேரொளி

மறைநூல் அறிஞர்களும் பண்டிதர்களும் வாதப் பிரதிவாதங்களில் தீவிரமாக ஈடுபட்டிருந்த காலம் அது. வளம் கொழிக்கும் விதேக நன்னாட்டின் மன்னன் ஜனகன், தன் அவையிலுள்ள அறிஞர்களில் உண்மையான ஞானி யார் என்பதைக் கண்டறிய விரும்பினான்.

அவன் ஒரு பெரும் கூட்டத்தைக் கூட்டினான். அவையின் நடுவே, கொம்புகளில் ஜொலிக்கும் தங்க நாணயங்கள் கட்டப்பட்ட ஆயிரம் பசுக்களை நிறுத்தினான். "இங்கிருக்கும் பண்டிதர்களில் யார் சிறந்த பிரம்மஞானியோ, அவர் இந்தப் பசுக்களை ஓட்டிச் செல்லலாம்" என்று அறிவித்தான் மன்னன். பண்டிதர்கள் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டனர்; தங்கள் மேலாடைகளைச் சரிசெய்து, குரலைச் செருமிக் கொண்டனரே ஒழிய, ஒருவரும் அடியெடுத்து வைக்கத் துணியவில்லை.

அப்போது, எவரும் எதிர்பாராத தருணத்தில், யாஞ்ஞவல்கியர் கம்பீரமாக எழுந்து நின்றார். தாகத்திற்கு ஒரு குவளை நீர் கேட்பதைப் போன்ற மிகச் சாதாரண தொனியில், தன் சீடனை நோக்கி, "அப்பனே, இந்தப் பசுக்களை நம் இல்லத்திற்கு ஓட்டிச் செல்" என்றார்.

அவையில் பெரும் கொந்தளிப்பு ஏற்பட்டது. "எந்தத் துணிச்சலில் இவர் தன்னை உன்னத ஞானி என்று பிரகடனப்படுத்திக் கொள்ளலாம்?" என்று பண்டிதர்கள் கூச்சலிட்டனர்.

யாஞ்ஞவல்கியரோ, விவாதிப்பதற்கு அங்கே ஒன்றுமே இல்லை என்பது போல ஒரு மெல்லிய புன்னகையை உதிர்த்தார். சினம்கொண்ட அறிஞர்கள் ஒவ்வொருவராக எழுந்து அவரைக் கேள்விகளால் துளைத்தனர். அவரோ, தான் தினமும் நடந்து பழகிய ஒரு பாதையை விவரிப்பதைப் போல, மிகுந்த அமைதியுடனும் தெளிவுடனும் அவர்களின் கேள்விகளுக்குப் பதிலளித்தார்.

இறுதியாக, தன் கூர்மையான மதியால் புகழ்பெற்ற கார்கி எழுந்து நின்றாள். "முனிவரே! மேலேயும், கீழேயும், எல்லாவற்றின் மத்தியிலும், பிரபஞ்சம் முழுவதையும் ஊடுருவி நிற்பது எது?" என்று கம்பீரமாகக் கேட்டாள்.

"அதுவே பிரம்மம், கார்கி! இந்த அகிலத்தின் அனைத்தையும் ஒன்றாகப் பிணைத்துத் தாங்கி நிற்பது அதுவே" என்றார் யாஞ்ஞவல்கியர்.

அவையில் மயான அமைதி நிலவியது. கார்கி தன் தோல்வியை ஒப்புக்கொண்டு அமர்ந்தாள்.

சில நாட்களுக்குப் பிறகு, மன்னன் ஜனகன் யாஞ்ஞவல்கியரைத் தனியாகச் சந்தித்தான். "மாமுனியே, ஒரு மனிதன் எந்த ஒளியின் துணையோடு உலகைக் காண்கிறான்?" என்று வினவினான்.

"சூரியனின் ஒளியால், மன்னா" என்றார் முனிவர்.

"சூரியன் அஸ்தமித்துவிட்டால்?"

"சந்திரனின் ஒளியால்."

"சந்திரனும் மறைந்துவிட்ட இருண்ட இரவில்?"

"அக்கினியின் (நெருப்பின்) ஒளியால்."

மன்னன் சற்று நேரம் மௌனமாக இருந்துவிட்டு, "அந்த அக்கினியும் அணைந்துவிட்டால்... எல்லாமே இருண்டுவிட்டால்?" என்று கேட்டான்.

யாஞ்ஞவல்கியர் மன்னனை கனிவோடு நோக்கினார். "மன்னா, அப்போது மனிதன் தன் உள்ளே இருக்கும் ஆன்மாவின் ஒளியால் காண்கிறான். அந்த ஆன்ம ஒளி ஒருபோதும் அஸ்தமிப்பதே இல்லை" என்றார்.

மன்னன் ஜனகன் அதற்கு மேல் எதுவும் பேசவில்லை. அவனது நெஞ்சில் பேரமைதி குடியேறியது. தன் வாழ்நாளில் முதன்முறையாக, உலகைக் கடந்து நிற்கும் அந்தப் பேரொளியை அவன் தன் அகக்கண்ணால் கண்டுகொண்டான்!

பாடம்:

உலகியல் சார்ந்த வழிகாட்டுதல்களும், புற உலகத்தின் பேரொளிகளும் மங்கி மறையும் அந்த இறுதித் தருணத்திலும், ஒருவனுடைய உள்ளே இருக்கும் ஆன்மாவின் ஒளி என்றும் அழியாமல், அஸ்தமிக்காமல் பிரகாசித்துக் கொண்டிருக்கும் என்பதை உணர்வதே உண்மையான ஞானமாகும்.