மரணம் கடந்த மகன்

அந்த அமைதியான கிராமமே விழாக்கோலம் பூண்டிருந்தது. வாஜச்ரவஸ் என்னும் முனிவர் ஒரு பெரும் யாகத்தை நடத்திக் கொண்டிருந்தார். யாகத்தின் நிறைவாக, அவர் தன் செல்வங்களை தானமாக வழங்கத் தொடங்கினார். ஆனால், அந்தத் தானத்தில் தர்மம் இல்லை; பெருமை மட்டுமே இருந்தது. அவர் தானமாகக் கொடுத்த பசுக்களோ மிகவும் வயதானவை, நோயுற்றவை, பால் சுரக்கும் தன்மையை இழந்தவை.

அவருடைய இளம் மகன் நசிகேதன், தந்தையின் இந்தச் செயலை அமைதியாகக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தான். அவனுடைய பிஞ்சு நெஞ்சில் ஒரு கேள்வி எழுந்தது. 'உயிரற்ற, பயனற்ற ஒரு பொருளைத் தானமாகக் கொடுப்பதில் என்ன புண்ணியம் கிடைத்துவிடப் போகிறது?'

அவன் தன் தந்தையின் அருகில் சென்று, "தந்தையே! உங்கள் செல்வங்களிலேயே உங்களுக்கு மிகவும் பிரியமானவன் நான் அல்லவா? என்னை யாருக்குத் தானமாகக் கொடுக்கப் போகிறீர்கள்?" என்று கேட்டான்.

வாஜச்ரவஸ் அவனைக் கண்டுகொள்ளாமல் புறக்கணித்தார். நசிகேதன் மீண்டும் அதே கேள்வியைக் கேட்டான். மூன்றாம் முறையும் விடாமல் கேட்டான்.

தொடர்ந்து யாகச் சடங்குகளில் இருந்த தந்தை, பொறுமை இழந்து சினம்கொண்டார். "உன்னை நான் மரணத்தின் தேவனான எமதர்மராஜனுக்குத் தானமாகக் கொடுக்கிறேன்!" என்று ஆத்திரத்துடன் கத்தினார். அந்த வார்த்தைகள் அந்த இடத்தையே ஸ்தம்பிக்க வைத்தன.

ஆனால், நசிகேதன் அஞ்சவில்லை; தந்தையின் வார்த்தையை மீறவும் இல்லை. அவன் தன் தந்தையை வணங்கிவிட்டு, அங்கிருந்து புறப்பட்டான்.

அவன் மனிதர்கள் நடமாடாத, அறியப்படாத பாதைகளைக் கடந்து, மரணத்தின் அதிபதியான எமனின் மாளிகையை அடைந்தான். ஆனால், துரதிர்ஷ்டவசமாக எமதர்மன் அப்போது தன் மாளிகையில் இல்லை.

சிறுவன் நசிகேதன் அங்கேயே காத்திருக்க முடிவு செய்தான். ஒரு இரவு கடந்தது. மறுநாளும் கழிந்தது. மூன்றாம் இரவும் வந்தது.

பசியோ, தாகமோ, பயமோ இன்றி, எந்த ஒரு புகாரும் சொல்லாமல் அவன் வாசலிலேயே காத்திருந்தான்.

மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு எமதர்மன் தன் மாளிகைக்குத் திரும்பியபோது, வாசலில் அமர்ந்திருந்த அந்தச் சிறுவனைக் கண்டு திடுக்கிட்டான். "அதிதி (விருந்தினன்) என்பவன் தெய்வத்திற்குச் சமமானவன். நீ என் வாசலில் உபசரிப்பு ஏதுமின்றி மூன்று இரவுகள் காத்திருக்க நேர்ந்துவிட்டது. அதற்குப் பரிகாரமாக, என்னிடம் மூன்று வரங்களைக் கேள்" என்றான் எமன்.

நசிகேதன் முதல் வரமாகக் கேட்டான்: "நான் இல்லம் திரும்பும்போது, என் தந்தை தன் சினம் தணிந்து என்னை அன்போடு ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்." "தந்தேன்!" என்றான் எமன்.

இரண்டாம் வரமாக, சொர்க்க லோகத்தை அடையச் செய்யும் புனிதமான அக்னி வித்தையைப் பற்றிக் கேட்டான். அதையும் எமன் கற்றுக்கொடுத்தான்.

இறுதியாக, மூன்றாவது வரத்தைக் கேட்கும் தருணம் வந்தது. நசிகேதன் எமனின் கண்களை நேராக நோக்கி, "மரணத்திற்குப் பின்னால் மனிதனுக்கு என்ன நிகழ்கிறது? அவன் அழிகிறானா அல்லது நிலைத்திருக்கிறானா? இந்த ரகசியத்தை எனக்கு உரையுங்கள்" என்றான்.

எமதர்மன் திடுக்கிட்டான்; தயங்கினான். "சிறுவனே, இந்த ரகசியத்தை அறிவது தேவர்களுக்கே கடினம். இதற்குப் பதிலாக அளவற்ற செல்வம், நீண்ட ஆயுள், உலகத்து இன்பங்கள் அனைத்தையும் உனக்குத் தருகிறேன். இதைக் கேட்டு வாதிடாதே" என்று ஆசை காட்டினான்.

ஆனால், நசிகேதன் தன் நிலையில் இருந்து அணுவளவும் அசையவில்லை. "மரண தேவனே! நீங்கள் தரும் இந்த இன்பங்கள் யாவும் நிலையற்றவை, தற்காலிகமானவை. நாளை இவை அனைத்தும் அழிந்துவிடும். எனக்கு அழிவில்லாத, என்றும் மாறாத அந்தப் பேருண்மையைப் பற்றி மட்டும் கூறுங்கள்" என்றான் அமைதியாக.

எமன் அவனைக் கூர்ந்து நோக்கினான். உலக இன்பங்களைத் தூக்கியெறிந்துவிட்டு, மரணத்தைக் கண்டும் அஞ்சாமல் உண்மையை மட்டும் தேடும் இத்தகைய ஒரு சீடனை அவன் அதுவரை கண்டதில்லை.

இறுதியில், மரணத்தின் அதிபதி அந்தச் சிறுவனுக்கு அழியாத ஆன்மாவின் ரகசியத்தை உபதேசிக்கத் தொடங்கினான். நசிகேதன் சுகபோகங்களைத் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை; அவன் சத்தியத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தான்!

பாடம் :

தற்காலிகமான உலகியல் இன்பங்களையும், சுகபோகங்களையும் உதறித்தள்ளிவிட்டு, என்றும் மாறாத நித்திய சத்தியத்தை நோக்கித் தளராமல் பயணிப்பவர்களுக்கே உண்மையான ஞானம் சித்தியாகும்.