புல்லும் அசையாது

அமைதி தவழும் அந்த வனத்து ஆசிரமத்தில், அந்திப் பொழுது சாயும் வேளையில் சீடர்கள் குருவைச் சூழ்ந்து அமர்ந்திருந்தனர். அப்போது குருநாதர் அனைவரையும் நோக்கி ஒரு வினாவைத் தொடுத்தார்: "சீடர்களே! இந்த மனித மனம் யாரால் தூண்டப்பட்டுச் சிந்திக்கிறது? கண்கள் யாரால் பார்க்கின்றன? காதுகள் யாரால் கேட்கின்றன? இந்த உடலின் பிராண வாயுவை இயக்கும் அந்த ஆதிசக்தி எது?"

சீடர்கள் பதிலேதும் கூறாமல் மௌனத்தில் ஆழ்ந்தனர்.

அவர்களின் மௌனத்தைக் கண்ட குரு புன்னகைத்து, "இதன் ரகசியத்தைப் புரிந்துகொள்ள ஒரு கதையைக் கேளுங்கள்" என்று கூறத் தொடங்கினார்.

நெடுங்காலத்திற்கு முன்னால், தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் இடையே ஒரு பிரம்மாண்டமான போர் மூண்டது. அந்தப் போரின் முடிவில் தேவர்கள் மாபெரும் வெற்றியைப் பெற்றனர். அந்த வெற்றியால் அவர்களின் உள்ளத்தில் அகந்தை தலைதூக்கியது. "எங்கள் சொந்தப் பராக்கிரமத்தாலும், தோள் வலிமையாலுமே இந்த வெற்றியை அடைந்தோம்!" என்று அவர்கள் மார்தட்டிக் கொண்டனர்.

தேவர்களின் இந்த வீண் பெருமிதத்தை அடக்க எண்ணிய பிரம்மம் (பரம்பொருள்), அவர்கள் முன்னிலையில் ஒரு விசித்திரமான, பிரம்மாண்டமான வடிவமாக தோன்றி நின்றது.

அப்பரிச்சயமில்லாத பேரொளியைக் கண்டு தேவர்கள் வியப்பும் குழப்பமும் அடைந்தனர். அதன் உண்மையை அறிந்து வர, முதலில் நெருப்பின் அதிபதியான அக்னி தேவனை அனுப்பினர்.

அந்தப் பேரொளி அக்னியை நோக்கி, "நீ யார்? உன்னிடம் என்ன பலம் இருக்கிறது?" என்று கேட்டது.

"நான் அக்னி பகவான்!" என்று நெஞ்சை நிமிர்த்திப் பெருமையோடு கூறினான் அவன். "இந்த அகிலத்தில் உள்ள எதையும் ஒரு நொடியில் சாம்பலாக்கும் வல்லமை எனக்கு உண்டு."

அந்தப் பேரொளி தன் முன்னால் இருந்த ஒரு சிறிய புல் கையை எடுத்து வைத்தது. "அப்படியானால், இந்த ஒரு புல் இதழை எரித்துப் பார்" என்றது.

அக்னி தேவன் தன் முழு ஆற்றலையும் திரட்டி, பிரம்மாண்டமான ஜுவாலையாக மாறி அந்தப் புல்லை நோக்கிப் பாய்ந்தான். ஆனால் ஆச்சரியம்! அந்தச் சிறிய புல்லின் நுனி கூடக் கருகவில்லை. தன் பலம் ஒடுங்கி, தலைகுனிந்து அவமானத்துடன் திரும்பினான் அக்னி.

அடுத்து, காற்றின் அதிபதியான வாயு தேவன் சீறிக்கொண்டு முன்னே வந்தான். "நான் நினைத்தால் இந்த பிரபஞ்சத்தையே அடித்துச் செல்ல முடியும்" என்றான் கர்வத்துடன்.

"இந்தச் சிறிய புல்லை இங்கிருந்து அசைத்துப் பார்" என்றது அந்தப் பேரொளி.

வாயு தேவன் உலகையே உலுக்கும் சண்டமாருதமாக, பேராவர்த்தனப் புயலாக மாறி சுழன்றடித்தான். ஆனால், அந்தப் புல் இதழ் அணுவளவும் அசையவில்லை. அவனும் தன் கர்வமடங்கி, மௌனமாகத் திரும்பினான்.

இறுதியாக, தேவர்களின் தலைவனான இந்திரன் நேராக முன்னேறினான். ஆனால், அவன் அருகே சென்ற கணத்தில் அந்தப் பேரொளி திடீரென மறைந்தது. அதற்குப் பதிலாக, அந்த இடத்தில் பேரழகும் கனிவும் பொருந்திய உமாதேவி தோன்றினாள்.

இந்திரன் அவளை வணங்கி, "தாயே! சற்று முன் இங்கு நின்ற அந்தப் பேரொளி எது?" என்று வினவினான்.

உமாதேவி புன்னகைத்து, "இந்திரனே! அதுதான் பிரம்மம். நீங்கள் பெற்ற வெற்றியும், பெருமையும் உங்களுடையது அல்ல; அந்தப் பரம்பொருளின் ஆற்றலால் தான் நீங்கள் வென்றீர்கள்" என்று உண்மையை உணர்த்தினாள்.

அப்போதுதான் இந்திரனுக்குத் தெளிவு பிறந்தது. தாங்கள் தங்களுடையது என்று பெருமைப்பட்டுக் கொண்ட பலம், உண்மையில் தங்களுடையதே அல்ல!

ஆசிரமத்தில் கதையை முடித்த குருநாதர் தன் சீடர்களை ஆழமாக நோக்கினார்.

"மனதிற்குச் சிந்திக்கும் ஆற்றலையும், கண்களுக்குப் பார்க்கும் சக்தியையும், உடலுக்குப் பிராணனையும் தருவது அந்தப் பிரம்மமே ஆகும். உங்கள் கண்களால் எதைப் பார்க்க முடிகிறதோ அது பிரம்மமல்ல; உங்கள் கண்கள் எதன் துணையோடு பார்க்க முடிகிறதோ, அதுவே பிரம்மம்!" என்றார்.

சீடர்கள் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தனர்.

இந்த முறை, அவர்கள் தங்கள் மூளையால் வாதாடிப் பதிலளிக்க முயலவில்லை; மாறாக, தங்கள் ஆன்மாவால் அந்த உண்மையை உணர்ந்துகொள்ளத் தொடங்கினர்.

பாடம்:

ஆற்றலும், அறிவும் தனிமனித அகந்தைக்குச் சொந்தமானவை அல்ல; இந்த உலகத்தின் சகல இயக்கங்களையும், விழிப்புணர்வையும் சாத்தியமாக்கும் அந்த ஒரே இறைப் பேரொளியில் இருந்தே அவை பிரவகித்து வருகின்றன.