ஆனந்த அனுபூதி

ஒரு மரத்தின் குளிர்ந்த நிழலில், இளம் தபசியான பிருகு தன் தந்தை வருண பகவானின் பாதங்களை வணங்கி அமர்ந்திருந்தான். "தந்தையே! எனக்கு அந்தப் பிரம்மத்தைப் பற்றி உபதேசியுங்கள்" என்று பவ்யமாகக் கேட்டான்.

வருணர் தங்களைச் சுற்றியிருந்த செழித்த வயல்களையும், எல்லையற்ற வானத்தையும், சலசலத்து ஓடும் நதியையும் காட்டி, "மகனே! எதிலிருந்து இந்த உலகத்து உயிர்கள் யாவும் பிறக்கின்றனவோ, எதனால் அவை உயிர்வாழ்கின்றனவோ, இறுதியில் எதற்குள்ளே அவை ஒடுங்கிப் போகின்றனவோ... அதுவே பிரம்மம். அதை உன் தியானத்தின் மூலமாக நீயே கண்டறி" என்று வழிகாட்டினார்.

பிருகு தன் ஆன்மீகத் தேடலைத் தொடங்கினான். முதலில் அவன் இந்த உலகத்தை ஸ்தூலமாக (பருப்பொருளாக) நோக்கினான். 'அனைத்து உயிர்களும் உணவினால் தான் பிறக்கின்றன, உணவினால் தான் வளர்கின்றன. எனவே, அன்னமே (உணவே) பிரம்மம்' என்று எண்ணினான். அவன் சொன்னதைக் கேட்ட தந்தை வருணர் கனிவோடு புன்னகைத்து, "இன்னும் ஆழமாகத் தேடு, மகனே" என்றார்.

பிருகு மீண்டும் மௌனத்தில் ஆழ்ந்தான். அடுத்ததாக, தன் உடலுக்குள் ஓடும் பிராணனை (மூச்சை) அவன் கவனித்தான். பிராணன் இல்லாவிடில் இங்கு எதுவும் வாழ முடியாது அல்லவா? 'எனவே, பிராணனே பிரம்மம்' என்று முடிவு செய்தான். இந்த முறையும் தந்தை, "இன்னும் ஆழமாகச் செல்" என்றார்.

பிருகு தன் தியானத்தைத் தீவிரப்படுத்தினான். இந்த முறை அவன் தன் எண்ண ஓட்டங்களைக் கவனித்தான். நம் எண்ணங்கள் தானே நம் உலகை சிருஷ்டிக்கின்றன? 'எனவே, மனமே பிரம்மம்' என்று எண்ணித் தந்தையிடம் கூறினான். ஆயினும் தந்தை அவனை இன்னும் முன்னோக்கிச் செல்லவே ஊக்கப்படுத்தினார்.

அவன் மேலும் ஆழமாகத் தன்னுள் மூழ்கினான். அங்கே அவன் தன் புத்தியைக் கண்டான்—எதையும் பிரித்தறிந்து, சாட்சியாக நின்று கவனிக்கும் அந்த விவேகத்தைக் கண்டான். 'விஞ்ஞானமே (அறிவே) பிரம்மம்' என்று நினைத்தான். ஆனால், அதையும் கடந்து செல்லுமாறு அறிவுறுத்தப்பட்டான்.

இறுதியாக, எல்லையற்ற அந்தப் பேரமைதியின் ஆழத்தில், அவனுக்குள் ஒரு பெரும் மாற்றம் நிகழ்ந்தது. அங்கே தேடுவதற்கு என்று எதுவும் எஞ்சியிருக்கவில்லை. கேள்விகள் யாவும் மடிந்து போயின. அங்கு இருந்தது ஒரு நிசப்தமான, நிறைவான முழுமை மட்டுமே! ஆலமரம், ஓடும் நதி, அந்தரத்து வானம், ஏன்... தனக்குள்ளும் என விவரிக்க இயலாத ஒரு பேரானந்தம் நீக்கமறப் பரவுவதை பிருகு உணர்ந்தான். அது பேரின்பம்! அதில் உலகியல் சார்ந்த பதற்றமோ, தற்காலிகச் சிற்றின்பமோ இல்லை. அது என்றும் குலையாத, மாறாத ஒரு பேரமைதி.

அந்த மௌனத் தருணத்தில் அவன் உணர்ந்துகொண்டான்: ஆனந்தமே பிரம்மம்!

அவன் தியானம் கலைந்து இல்லம் திரும்பியபோது, தந்தையிடம் ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசவில்லை. ஆனால் அவனது முகத்தில் வீசிய அந்தப் பிரம்மத் தேஜஸே (ஞான ஒளி) உண்மையை உரக்கச் சொன்னது. "மகனே! நீ அதைக் கண்டுகொண்டாய்" என்றார் வருணர் மெல்லிய குரலில்.

பிருகு மெதுவாகப் புன்னகைத்தான். ஏனெனில், அவன் புதிதாக எதையும் தேடிக் கண்டுபிடித்துவிடவில்லை; எப்போதுமே தனக்குள்ளே உறைந்திருந்த அந்த நித்தியப் பேரொளியை, அவன் இன்று உணர்ந்துகொண்டான், அவ்வளவே!

பாடம்:

உண்மையான ஞானம் என்பது புறப் பொருட்களிலோ, எண்ண ஓட்டங்களிலோ அல்லது புத்திசாலித்தனமான பதில்களிலோ இல்லை; நமக்குள்ளே ஏற்கனவே குடிகொண்டிருக்கும் அந்த மௌனமான, நித்தியமான பேரானந்தத்தைக் கண்டறிவதிலேயே அடங்கியுள்ளது.