ஆதிநாதத்தின் ஒலி

பொன்வண்ண வானத்தைப் பிரதிபலித்துக் கொண்டிருந்த அந்த அமைதியான ஏரிக்கரையில், ஒரு தெளிவான விடியற்காலையில், மகிதாசன் என்ற சிறுவன் தன் தந்தையின் அருகில் அமர்ந்திருந்தான். தொலைவில் நின்ற மலைமுகடுகள் யாவும் ஏதோ ஒரு ரகசியத்தைக் கேட்பதற்குக் காத்திருப்பதைப் போலப் பேரமைதியில் ஆழ்ந்திருந்தன.

மகிதாசன் சமஸ்கிருதத்தின் அக்ஷர ஒலிகளை மிகவும் கவனமாகத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிப் பழகிக் கொண்டிருந்தான். அவனது தந்தை மிகுந்த பொறுமையுடன் அதைக் கவனித்து வந்தார்.

சிறிது நேரத்திற்குப் பின், அச்சிறுவன் தன் பயிற்சியை நிறுத்தினான். "தந்தையே! இந்த ஒலிகள் யாவும் எங்கிருந்து பிறந்தன? இவற்றை உருவாக்கியவர் யார்?" என்று வினவினான்.

அவன் தந்தை கனிவோடு புன்னகைத்தார். "மகனே! இவை மற்ற பொருட்களைப் போல மனிதர்களால் உருவாக்கப்பட்டவை அல்ல; இவை பிரபஞ்சத்தின் ஆழத்திலிருந்து ரிஷிகளால் 'கேட்கப்பட்டவை' (சுருதிகள்)" என்றார்.

மகிதாசனின் கண்களில் ஆர்வம் பெருகுவதைக் கண்டு, அவர் மேலும் தொடர்ந்தார்.

"நெடுங்காலத்திற்கு முன்னால், சிவபெருமான் தன் பிரபஞ்சப் பெரு நடனத்தை—ஆனந்தத் தாண்டவத்தை—ஆடினார். அந்த நடனத்தின் லயத்திற்கு ஏற்ப, அவர் தன் கையில் இருந்த உடுக்கையை அதிரச் செய்தார். அந்த நாதத்திலிருந்து முதன்முதலாகப் பிரபஞ்ச அதிர்வுகள் தோன்றின. அந்த அதிர்வுகளிலிருந்து அக்ஷரங்களும், அந்த அக்ஷரங்களிலிருந்து இந்த அகிலத்தின் அனைத்து வடிவங்களும் தோன்றின."

மகிதாசன் விழிகள் விரிய அதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்.

"இந்த உலகத்து ஒலிகள் அனைத்திலும் உன்னதமான ஒரு ஒலி உண்டு" என்றார் தந்தை. "அதுதான் 'அ' (அகாரம்) என்னும் ஒலி. அதிலிருந்தே மற்ற அனைத்து ஒலிகளும் கிளைக்கின்றன; இந்த உலகத்து வடிவங்கள் யாவும் அந்த ஒரே ஆதிமூலத்திலிருந்து தோன்றுவதைப் போல!"

இருவரும் சிறிது நேரம் மௌனமாக அமர்ந்திருந்தனர்.

"மின்னும் உயிரெழுத்துக்கள் யாவும் அந்த மாறாத ஆன்மாவைப் போன்றவை—தூய்மையானவை, தடையற்றவை; நம் பிராண வாயுவே அவற்றைச் சுமந்து செல்கிறது. மெய்யெழுத்துக்களோ அவற்றுக்கு வடிவம் தருகின்றன—இந்த உடல் நம் உயிருக்கு வடிவம் தருவதைப் போல!" என்று தந்தை விளக்கினார்.

சிறுவன் ஏரியை நோக்கினான். அதன் மேற்பரப்பில் சிற்றலைகள் மெதுவாக நகர்ந்து கொண்டிருந்தன, ஆனால் ஆழத்திலிருந்த நீரோ அசைவற்று அமைதியாக இருந்தது.

மறுநாள் காலை, கதிரவன் மீண்டும் கிழக்கே உதித்தபோது, மகிதாசன் மற்றுமொரு கேள்வியைக் கேட்டான்: "தந்தையே, இந்த உலகப் படைப்பு எவ்வாறு தொடங்கியது?"

தந்தை தன் கண்களை மூடி அந்தப் பரம்பொருளைத் தியானித்துவிட்டுச் சொன்னார்: "இந்த பிரபஞ்சத்தில் எதுவும் தோன்றுவதற்கு முன்னால், அங்கே ஆன்மா (ஆத்மன்) மட்டுமே இருந்தது. அது மட்டுமே தனித்து நின்றது. பின்னர் அது, 'நான் பலவாகப் பெருகித் தோன்றுவேனாக!' என்று சங்கல்பம் செய்தது."

"அவ்வளவுதான், மகனே! அந்த ஒரே ஒரு சங்கல்பத்தினால் தான் இந்த அகிலமும், இதிலுள்ள அனைத்து ஜீவகோடிகளும் தோன்றி அசைந்தாடத் தொடங்கின" என்று மெல்லிய குரலில் முடித்தார் தந்தை.

மகிதாசன் அதற்கு மேல் எந்தக் கேள்வியும் கேட்கவில்லை. அவனுக்குள் அந்த ஆதிநாதத்தின் அமைதி குடியேறியிருந்தது.

பாடம்:

இந்த அகிலமும், அதன் சிருஷ்டியும் அந்த ஒரே ஒரு நித்திய ஆதிமூலத்திலிருந்து தான் பிரவகித்து வருகின்றன. புனிதமான பிரபஞ்ச அதிர்வுகளால் கட்டமைக்கப்பட்ட இவ்வுலகில், ஆன்மா என்பது உயிராகவும், இந்த உலகம் அதற்குரிய வடிவமாகவும் திகழ்கிறது.