தொடர்ந்து தேடியவன்

தேவலோகத்தின் பெருவெளியில், பிரஜாபதி மாமுனிவர் அந்தப் பரம்பொருளைப் பற்றியும், மரணமும் துயரமும் இல்லாத, என்றும் மாறாத நித்திய ஆன்மாவைப் பற்றியும் உபதேசித்துக் கொண்டிருந்தார்.

அந்த உபதேசத்தைக் கேட்டவர்களில் தேவலோகத்தின் அதிபதியான இந்திரனும், அசுரர்களின் தலைவனான விரோசனனும் இருந்தனர். இருவரும் அந்த உன்னத சத்தியத்தை முழுமையாக அறிந்துகொள்ள ஆசைப்பட்டனர்.

அவர்கள் இருவரும் மிகுந்த பணிவுடன் பிரஜாபதியை அணுகி நின்றனர். முனிவர் புன்னகையுடன் ஒரு பாத்திரம் நிறைந்த நீரை அவர்களிடம் காட்டி, "இதனுள் உற்று நோக்குங்கள், என்ன தெரிகிறது?" என்றார். "எங்களுடைய உருவங்கள் அப்படியே தெரிகின்றன, முனிவரே!" என்றனர் இருவரும்.

"அதோ தெரிகிறதே, அதுதான் ஆன்மா!" என்றார் பிரஜாபதி.

மனநிறைவடைந்த அவர்களிருவரும் அவரிடமிருந்து விடைபெற்றுத் தத்தம் லோகங்களுக்குப் புறப்பட்டனர்.

ஆனால், இந்திரன் தன் ரதத்தில் தேவலோகம் நோக்கித் திரும்பிக் கொண்டிருந்தபோது, அவனது மதியில் ஒரு பெரும் சந்தேகம் உதித்தது. 'இந்த உடல்தான் ஆன்மா என்றால், உடலுக்கு ஏற்படும் நோயும், முதுமையும் ஆன்மாவையும் அல்லவா பாதிக்கும்? உடல் அழியும்போது ஆன்மாவும் அழிந்துவிடுமே!' என்று சிந்தித்தான். உடனே தன் தேரைத் திருப்பிக்கொண்டு மீண்டும் பிரஜாபதியிடமே வந்தான்.

"முனிவரே, எனக்கு இன்னும் தெளிவாக உபதேசியுங்கள்" என்று வேண்டினான் இந்திரன்.

இந்த முறை பிரஜாபதி, "கனவுலகில் சஞ்சரிக்கிறானே, அவன்தான் ஆன்மா" என்றார்.

இந்திரன் மீண்டும் புறப்பட்டான். ஆனால், வழியிலேயே மீண்டும் அவனது ரதம் நின்றது. 'கனவுலகில் பயமும், துயரமும், அழுகையும் கூட வருகிறதே! அப்படியிருக்க, அது எப்படி துயரங்கள் இல்லாத ஆன்மாவாக இருக்க முடியும்?' என்று எண்ணி, மீண்டும் முனிவரின் ஆசிரமத்திற்கே திரும்பினான்.

"மன்னா, இதோ கேள்... எந்த ஒரு மனிதன் கனவுகளும் அற்ற, ஆழமான நிம்மதியான உறக்கத்தில் மூழ்கியிருக்கிறானோ, அவன்தான் ஆன்மா" என்றார் பிரஜாபதி.

இந்திரன் அதை ஏற்றுக்கொண்டு புறப்பட்டான். ஆயினும், அவனது கூர்மையான புத்தி அவனை அமைதியாக இருக்க விடவில்லை. 'ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் ஒருவனுக்குத் தன்னைப்பற்றியோ, உலகைப் பற்றியோ எந்த உணர்வும் இருப்பதில்லையே! வெறும் சூன்யமாக இருக்கும் அந்த நிலை எப்படி ஆன்மாவாக இருக்க முடியும்?' என்று எண்ணியவாறு, அவன் மீண்டும் முனிவரைத் தேடி வந்தான்.

இம்முறை பிரஜாபதி தன் சீடனின் விடாமுயற்சியைக் கண்டு மகிழ்ந்து புன்னகைத்தார்.

"தேவேந்திரா! இந்த அழியும் உடல் ஆன்மா அல்ல. ஆன்மா என்பது மரணமில்லாதது, என்றும் மாறாதது. மேகங்கள் வந்து மறைந்தாலும் வானம் எப்படி என்றும் அசைவற்று இருக்கிறதோ, அதைப்போலவே உடலின் மாற்றங்களால் ஆன்மா பாதிக்கப்படுவதில்லை" என்றார்.

மேலும் கனிவோடு, "கண்கள் பார்க்கின்றன, ஆனால் அந்தத் தூய ஆன்மாவே பார்ப்பவன் (சாட்சி); காதுகள் கேட்கின்றன, ஆனால் ஆன்மாவே கேட்பவன். இந்த உடலின் அனைத்து அனுபவங்களுக்கும் பின்னால் இருக்கும் அந்த ஒரே ஒளியே ஆன்மா... ஆனால் அது எல்லாவற்றையும் கடந்து நிற்கிறது" என்று ரகசியத்தை உடைத்தார்.

இந்திரன் இந்த முறை எந்த அவசரமும் இன்றி, ஆழமான அமைதியுடன் அந்த உபதேசத்தைக் கேட்டுக் கொண்டான்.

அவன் இந்த முறை விடைபெற்றுச் சென்றபோது, அவனது நெஞ்சில் எந்தக் குழப்பமும் இல்லை; தெளிந்த நீரோடை போன்ற பிரம்மஞானம் இருந்தது.

ஏனெனில், அவன் வெறும் தற்காலிகப் பதில்களைப் பெற்றுக்கொண்டு திருப்தியடைந்துவிடவில்லை; உண்மையான சத்தியம் விளங்கும் வரை, மீண்டும் மீண்டும் தேடிவந்து முயன்றதால் தான் அவனுக்கு அந்த உன்னத ஞானம் சித்தியானது!

பாடம்:

உண்மையான ஞானத்தை அடைவதற்கு,  தளர்வில்லாத விடாமுயற்சியுடனும், பொறுமையுடனும், உண்மையை அறியும் வரை தொடர்ந்து கேள்விகள் எழுப்பித் தேடுபவர்களுக்கே தனக்குள்ளே இருக்கும் அந்த நித்தியமான உண்மை வெளிப்படும்.